Poëtisch en introvert spel van Zimerman

Concert: Krystian Zimerman, piano. Programma: Debussy: Estampes. Szymanowski: Masques op. 34. Schubert: Sonate in Bes D960. Gehoord: 18/11 Muziekcentrum Vredenburg Utrecht. Herhaling: 19/11 Nijmegen.

“Als je het geld niet hebt om je daadwerkelijk reizen te kunnen veroorloven, moet je ze afleggen in je geest,” merkte Debussy in 1903 ironisch op naar aanleiding van zijn zojuist gecomponeerde Estampes voor piano. Het driedelige werk voert de luisteraar mee naar het Verre Oosten (Pagodes), het Spaanse Zuiden (La soirée dans Grenade) en de met Franse kinderliedjes vermengde achttiende eeuwse wereld van de componist Rameau (Jardins sur la Pluie). De Poolse pianist Krystian Zimerman, die in 1990 de moed had voor eigen risico door heel Europa integrale uitvoeringen van Debussy's 24 Préludes te geven, gaf ook nu weer blijk van zijn grote affiniteit met de muziek van Debussy.

In het openingsdeel wist Zimerman delicate imitaties van de Javaanse gamelan aan zijn vleugel te ontlokken, een mysterieus "geluidsbehang' waaruit zich nu en dan dromerige pentatonische melodieën verhieven, die de pianist met een aristocratisch gevoel voor frasering en timing gestalte gaf.

In het tweede deel schetste Zimerman met een fijne etsnaald wel poëtische maar weinig sensuele impressies van de Spaanse flamenco, waarna hij in het levendige slotdeel duidelijk wist te maken dat de wereld van de Franse klavecinisten verre van saai of stijfjes was.

In de Masques (1915) van de Poolse componist Szymanowski, wiens "fauvistische' klankwereld zich laat omschrijven als een Debussyaanse variant op Skrjabin, portretteerde Zimerman met losse halen en in felle klankkleuren Shéhézerade, Tantris de Bouffon en Don Juan.

Daarna volgde een sensitieve uiteenzetting van Schuberts Sonate in Bes uit 1828, de laatste pianosonate die de doodzieke componist zou componeren. Toch getuigt het werk van een berustende, bijna hemelse vrede, in plaats van sombere of angstige voorgevoelens van de dood. Zimerman speelde deze wonderlijke zwanezang introvert en beschouwelijk, waarbij hij de melodielijnen soms adembenemend teder uiteen zette. Maar ook al verdiende Zimerman voor haast alle aspecten van het pianospel een negen of een tien, toch misten zijn verzorgde interpretaties die magische kracht om werkelijk te verrassen en ontroeren.