Middelmatige pop van de Inspiral Carpets

Concert: Inspiral Carpets. Gehoord: 18/11 Melkweg, Amsterdam. Herhaling: 19/11 Effenaar, Eindhoven, 20/11 Nighttown, Rotterdam, 21/11 Tivoli, Utrecht.

“This is how it feels to be small,” zingt Tom Hingley in het meest geslaagde liedje van zijn groep Inspiral Carpets, “when your work means nothing at all.” De plaat in kwestie stamt van twee jaar geleden en nog steeds is niet duidelijk, of Hingley misschien doelde op zijn eigen rol in het muziekbedrijf. Indertijd mocht Inspiral Carpets meevaren op de golf van stadgenoten Stone Roses en Happy Mondays. "Manchester' was het magische woord dat hoorde bij de hippe nieuwe dansmuziek die Engeland overspoelde.

Inmiddels is Manchester gewoon weer een grauwe en uitzichtloze industriestad. Inspiral Carpets overleefde de ophef als een van de weinigen, en ontwikkelde zich op het derde album Revenge Of The Goldfish tot een typisch Britse popgroep in de traditie van Hermans Hermits, The Stranglers en Madness. De omfloerste zang en het ouderwetse orgel van groepsmascotte Clint Boon dragen het stempel van de jaren zestig, terwijl de groep er in het verleden niet voor terugdeinsde om de moderne dansritmes bij live-optredens uit een bandrecorder tevoorschijn te toveren.

Bij de huidige tournee wordt afgezien van het laatste gedeelte wel degelijk echt gespeeld en het valt nu pas op, hoe middelmatig de nummers eigenlijk zijn. Steeds weer hetzelfde simpele accoordenschema begeleidt Hingley's vlakke stem, terwijl het orgel zo nu en dan wel een vrolijk riedeltje voortbrengt. Van de aanwezigheid van een publiek trekt het vijftal zich kennelijk weinig aan, want de twee flitslichtinstallaties zijn vrijwel voortdurend in bedrijf. Je moet wel een erg grote bewonderaar van Inspiral Carpets zijn, om niet weggejaagd te worden door het oogverblindend geflits. Met een tamelijk botte en praktisch onherkenbare versie van de soulhit Tainted Love, joeg men de eerste teleurgestelde aanwezigen naar de garderobe. Hoe betrekkelijk de roem van zo'n kortstondig succesvolle popgroep kan zijn, mocht blijken uit het feit dat de tien jaar geleden wereldberoemde Frank Tovey (alias Fad Gadget) hier als vrijwel onopgemerkt voorprogramma dienst deed.