Lijfzaken

Annabelle partagée. Regie: Francesca Comencini. Met: Delphine Zingg, François Marthouret, Jean-Claude Adelin. Vooraf: Gezellig. Regie: Joost Wieman. Met: Mimi Kok, Hans Dagelet, Carla Hardy. In: Amsterdam, Cinecenter.

Het eerste beeld in de film Annabelle partagée vormt de belangrijkste motivatie, zo niet om hem te maken dan toch in ieder geval om hem te vertonen. Twee lichamen, waarvan het hoofd niet zichtbaar is, verlangen naar elkaar. Het ene behoort aan een jonge vrouw, van het andere zien we alleen in close-up het lid in erectie. Dit blijkt toe te behoren aan een ongeveer vijftigjarige architect (François Marthouret), aan wie de voornamelijk in lichamelijke activiteiten, zoals ballet en door Parijs fietsen, geïnteresseerde Annabelle (Delphine Zingg) verslingerd is. De Fransen hebben mooie woorden voor een dergelijke toestand, zoals "le désir' of "l'amour fou'. Omdat de relatie tussen beiden toch weinig verdieping of zelfs maar conversatie genereert, kiest Annabelle voor een zo mogelijk nog trivialer leeftijdgenoot, totdat ze op een avond, als door een magneet aangetrokken, terugkeert naar haar heer en meester.

Letterlijk en figuurlijk heeft Annabelle partagée, de derde speelfilm van Francesca Comencini (1963), weinig om het lijf. De film ontstond voor een groot deel uit improvisatie en zwerftochten door Parijs, de stad die het meisje in de titelrol als "vreemd' beschouwt. Men kan lang speculeren over de oedipale preoccupatie van de regisseuse, die haar alter ego ook een telefoongesprek laat voeren met een onbereikbare vader. In ieder geval moet de dochter van de oude Italiaanse meester Luigi Comencini haar filmloopbaan (ze debuteerde op 21-jarige leeftijd met Pianoforte) voor een deel te danken hebben aan haar achternaam. Annabelle partagée doet niet vermoeden dat die eerdere films ten onrechte aan Nederland voorbij gegaan zijn.

Vooraf aan de slechts 84 minuten durende film wordt een kort Nederlands werkje vertoond, Gezellig van Joost Wieman. Het tragikomische verslag van een oer-Hollandse verjaarsvisite met een lijk in de voorkamer kreeg op de openingsavond van de Nederlandse Filmdagen nogal wat lachers op de hand, maar past slecht bij deze hoofdfilm, die zich eerder lijkt te richten op de laatste mannen in regenjassen, die nog een artistiek alibi behoeven voor hun voyeurisme.