Bezwerende ritmes en nieuwe psychedelica

Concert: The Shamen. Gehoord: 17/11 Paradiso, Amsterdam.

Dankzij de Engelse groep The Shamen heeft de drug XTC er weer een schuilnaam bij. De afkorting "E' was al langere tijd in gebruik, zoals in E for England, het voetballied van New Order uit 1990, maar gisteravond viel voor het eerst de uitdrukking "ze heeft te veel Ebeneezer Goode genomen'. Ebeneezer Goode, de titel van de met veel geheimzinnigheid omgeven single van The Shamen, wordt in het refrein door rapper Mr C. onmiskenbaar uitgesproken als "(Eben-) E's Are Good!'. En zo werd het in Paradiso door de hele zaal meegejuicht: "E's are good! E's are good!'

Deze publieke eensgezindheid sluit aan bij de positieve overtuigingen van The Shamen, het geloof in "unity' en de nieuwe psychedelica. De vervoering moet worden opgewekt door de trance-werking van hun muziek. In de straffe monotone ritmes speelt percussie een belangrijke rol. Het geheel wordt verluchtigd door ijle synthesizerloopjes en in verschillende nummers van hun onlangs verschenen cd Boss Drum komt het pulserende geluid van een helicopter terug. Bij deze futuristische elementen is het platte Engels van rapper Mr C., die de woorden driftig afhakt, nogal ontnuchterend.

The Shamen is binnen de house een van de weinige groepen die hun bezwerende composities ook melodie meegeven. Helaas zijn het weinig opzienbarende melodieën, opgehangen aan leuze-achtige refreinen. Zoals het verlanglijstje Love, Sex, Intelligence, dat in Paradiso, net als op de plaat, werd opgesierd door de soulvolle tweede stem van de zwarte zangeres Jhelisa.

Het was haar verschijning die voor een paar nummers de kilheid van de muziek en de presentatie doorbrak: van de op de plaats joggende rapper Mr C. met het uiterlijk van Rutger Hauer in "Bladerunner' en van de perfectie van de acht computergestuurde spots. Het op dansen beluste publiek dat vóor het optreden al was opgewarmd door een als dj optredende Mr C., leek zich niet te storen aan de overdaad aan lage tonen in het geluidsbeeld. Dreunende baslijnen en op iedere tel gespeelde basdrums zorgden behalve voor danslust, ook voor een licht opkomend gevoel van misselijkheid.