Foetus van hersendode Duitse vrouw is na zes weken alsnog gestorven

BONN, 17 NOV. Bij een "spontane abortus' is een viereneenhalve maand oude foetus in het lichaam van een hersendode zwangere vrouw zondagnacht in de universiteitskliniek van Erlangen dood gegaan. Alle machines die het lichaam van de moeder geschikt hielden om de foetus te laten groeien zijn daarna afgezet. De zogenoemde "baby van Erlangen' was in en buiten Duitsland zeer omstreden.

Op 5 oktober werd Marion Ploch, een 18-jarige tandartsassistente, het slachtoffer van een auto-ongeluk. Drie dagen later werd ze in het academisch ziekenhuis van Erlangen hersendood verklaard. Maar zij was twaalf weken zwanger en dank zij de medische apparatuur "ademde' haar lichaam nog steeds. De artsen van het ziekenhuis in het Duitse Erlangen besloten de apparatuur niet af te koppelen, om het kind, dat geen zichtbare schade had opgelopen, in leven te houden in de baarmoeder tot het geboren zou kunnen worden.

De ouders van Marion, die aanvankelijk wilden dat hun dochter zou sterven, stemden in met het in functie houden van haar lichaam tot de geboorte. Hun werd verzekerd dat de kosten voor rekening van de staat zouden komen. Ze toonden zich zich bereid het kind op te voeden, en hadden vrede met de beslissing van de artsen, omdat hun dochter het kind, bijzonder graag wilde. Wie de vader is van het kind, is onbekend.

De eigenlijke beslissing over het geval werd in feite genomen door de ethische commissie van het academische ziekenhuis in Erlangen. Die commissie was van oordeel dat het uiteindelijk niet de familie van de foetus is die over zijn voortbestaan moet beschikken. Ook de behandelende artsen waren van oordeel dat de moeder "in leven' moest worden gehouden als een soort biologische couveuse aangezien het kind recht op leven heeft. Ze zeiden slechts in het belang van het kind te handelen.

De deskundigen waren het onderling niet eens over het antwoord op de vraag of deze gang van zaken toelaatbaar is. Ludwig Janus, perinataal psycholoog, verklaarde dat opgroeien in de baarmoeder van een dode moeder vergelijkbaar is met “marteling in afzondering”. Anderen wezen erop dat het kind later zou moeten leven met het besef uit een dode moeder geboren te zijn en ze vroegen zich af of het daarmee niet een te zware last werd opgelegd. Sommige psychologen gaven het advies om de foetus muziek te laten horen en geluiden uit de natuur, omdat het verstoken was van de geluiden en gewaarwordingen van het moederlijke lichaam.

Toch waren er velen die vreesden dat de kick van het medisch experiment bij de medische staf voorop stond. Vrouwen wezen erop dat het vrouwelijk lichaam werd behandeld als een machine om kinderen te baren. Het sociaal-democratische Euro-parlementslid Lissy Gröner vond dat “monsterlijke experimenten van nazi-artsen op mensen niet door mogen gaan”. “Deze praktijk is een eerste stap op weg naar de kunstmatige produktie van menselijke wezens”, liet het medisch vrouwencentrum in Frankfurt weten. Het centrum was van oordeel dat hierdoor een gevaarlijke grens werd overschreden.

Overigens hadden de medici geen enkele zekerheid dat de foetus de dood van de moeder zou overleven. Ze noemden de kans "fifty-fifty'. De moeder produceerde niet meer de hormonen die nodig zijn voor de groei van de baby. Die werden daarom kunstmatig toegediend. Om de normale situatie zoveel mogelijk na te bootsen, werd de buik van de moeder regelmatig gestreeld door het medisch personeel en door de familie, werd muziek van Mozart gedraaid en stond de televisie zo nu en dan aan.

Als alles goed was gegaan, zou het kind via een keizersnede ter wereld zijn gebracht. Daarna zou de moeder van de medische apparatuur worden afgekoppeld.

De oorzaak van de spontane abortus van zondagnacht is onbekend en blijft dat waarschijnlijk ook nu de ouders van Marion geen toestemming hebben gegeven voor een nader medisch onderzoek.