Eigen risico

Met Wouter Helmer op zoek naar runes. Hij had er na een vrij recente inventarisatie van vleermuizen twaalf op zijn lijst. Ze zijn inmiddels allemaal verwoest - omgehaald, toegedekt, afgesloten, opgeruimd of gerestaureerd.

De Nederlandse rune kwijnt. Haar voortbestaan hangt aan een zijden draad. Alleen in het verborgene, op de rand van de illegaliteit, maakt zij nog kans. Voor het overige valt ze weerloos ten prooi aan de poetswoede van de allegorische huisvrouw die hier tot overheid is getransformeerd. Zodra deze lucht krijgt van een rune, wordt de geest van bestemmingsplan en bouwvoorschrift over haar vaardig. Een rune bestaat uitsluitend voor zichzelf. Dat riekt naar anarchie en ledigheid, dat kan de rechtgeaarde ambtenaar niet dulden. Een rune wekt bovendien de indruk dat er ongelukken kunnen gebeuren en waar ongelukken kunnen gebeuren is iemand aansprakelijk en waar iemand aansprakelijk is komt het verzekeringswezen om de hoek kijken en waar het verzekeringswezen om de hoek komt kijken begint het vastspijkeren en aanplempen. Zo gaat het al eeuwen en daarom is Nederland zo saai.

Desondanks: een gaaf geruneerde steenfabriek. Ergens in het oosten en bij een grote rivier - verder geen aanwijzingen, ik wil natuurlijk geen rune verraden.

"Betreden op eigen risico', stond er hartelijk.