Briefje

In de lift van mijn flat ligt een briefje op de leuning. Er wordt wel vaker een vermaning opgehangen in deze ontmoetingsplaats van alle bewoners. “Wie laat zijn hond gotverdomme in de lift schijten.” Of: “Wie ze kinderen maakt nou altijd het licht stuk”. Noodkreten, in grote halen met de ballpen neergekrast, na twee dagen hebben de hond of de kinderen het van de muur gegrist.

Dit briefje is veel bescheidener. Een boodschappenbriefje lijkt het wel, met nette vrouwenhand gesteld. Sneu dat de schrijfster het vergeten is, nu moet ze geheid twee keer naar de winkel omdat ze iets vergeet.

Schoenen wegbrengen

V en D CD's kijken

Aardappels kopen

Schoenen halen

Maar dit is veel meer dan een boodschappenbriefje. Het is een dagindeling, iemands enige houvast op een donkere dag. Dit is niet de geheugensteun voor een patserige huisman die nog voor geen tien minuten kan onthouden wat hij allemaal in zijn karretje gaat proppen, dit is de drijvende plank in iemands zee van ellende.

Lees maar, er staat wat er staat: deze vrouw gaat naar V en D om naar cd's te kijken. Ik zie haar voor me, gebogen over een bak vol muziek, te arm om te horen - als het meisje met de zwavelstokjes. Het enige dat ze straks eet zijn een paar aardappels.

Maar zelfs dat zal haar vandaag niet lukken. Ze heeft haar briefje laten liggen en struint doelloos door de stad, een paar lege schoenen in haar hand. Ver achter in haar hoofd gonzen wat werkwoorden: “Kopen, kijken, halen, wegbrengen”, maar ze kan er de juiste naamwoorden niet bij vinden. “Schoenen kopen”, denkt ze - maar die heeft ze in haar hand. En als ze aardappels moest wegbrengen, waarom heeft ze die dan niet bij zich?

Uit bruine wolken stort de regen over de stad. Haar nutteloze schoenen lopen vol. De flat, waar staat de flat? De schoenen laat ze een voor een los, die zal een verbaasde fietser morgen passeren. Als de temperatuur daalt, verandert de regen in sneeuw en vriezen haar handen langzaam dood. Voor de etalage blijft ze staan om naar cd's te kijken. Morgen wordt ze gevonden met een gelukkige glimlach om haar mond.

De vereniging telt zo'n 263 leden, aldus Tulip Talk. Sadler waarschuwt: zij is a-typisch want de meesten zijn vrouwen van zakenlieden. “Hoogopgeleide vrouwen, die in de VS een goede baan hebben achtergelaten om hun man te volgen. Hier kunnen ze maar met moeite aan de slag komen, vaak helemaal niet. Die moeten worden beziggehouden.”