Liefdesliedjes fonkelen bij Jenny Arean

Voorstelling: De dame zet zich schrap, solo door Jenny Arean met begeleiding o.l.v. Rutger Laan. Regie: Ruut Weissman. Gezien: 10/11 in de Leidse Schouwburg.

Jenny Arean wordt in haar nieuwe theatersolo omringd door muziek: links de saxofonist / violist en de toetsenman die ook accordeon speelt, rechts de drummer, de bassist en de pianist. Meestal staat ze tussen hen in, de klanken komen van beide kanten en zij - met die stem van intens breekbaar tot stralend onverwoestbaar - vuurt ze aan en laat zich meeslepen. De dame zet zich schrap is dan ook bovenal een muzikaal programma; zelfs als ze een klein verhaaltje vertelt, leggen de vijf begeleiders daar regelmatig een bodempje van akkoorden onder. De stemmingen worden bepaald door de melodieën en de rijkgelaagde arrangementen van Martin van Dijk en Rutger Laan. De soliste geeft er voortdurend blijk van dat ze zich erin thuisvoelt - misschien nog wel méér dan in vorige voorstellingen die haar altijd verplichtten tot een ruime mate aan komische nummers.

“Ik heb in m'n leven precies wat ik wou,” zingt Jenny Arean in een adembenemend mooi zelfportret dat George Groot voor haar schreef. Het vormt de afsluiting (en het hoogtepunt) van een gave reeks nieuwe liedjes die stuk voor stuk een hoogst geïnspireerde indruk maken. Zoals een oprecht lieve ode aan wijlen Jaap van de Merwe op tekst van Jacques Klöters (Roos in de kou), een paar door Robert Long op haar lijf geschreven liefdesliedjes, de naar Brel klinkende Fanfare van honger en dorst en een Brechtiaans nummer van Jan Boerstoel over degenen die op deze wereld de vuile karweitjes opknappen: “Iemand moet 't doen... iemand moet 't willen.” Het is het beste materiaal dat in jaren voor haar werd gemaakt en zij laat het fonkelen.

Maar als weinig anderen is Arean ook in staat bestaand repertoire naar zich toe te trekken en een hoogst persoonlijke interpretatie te geven. In songs als Johnny van Randy Newman en Rainbow sleeves van Tom Waits toont ze haar fabelachtige inlevingsvermogen net zo goed als in de Nederlandstalige nummers. En zelfs in een waagstuk als One for my baby lukt het haar de echo van Sinatra al na één regel weg te zingen.

Als opmaat naar een volgend lied zijn hier en daar in de voorstelling anekdotische vertellinkjes gestrooid, een goed gedoseerde verbinding van een programma waarin voor Jenny Arean een ideale omgeving is gecreëerd. Geen wonder dat ze hier dus op haar best is.