De meedogenloze jungle van het Witte Huis onder Nixon

Watergate, het geheime verhaal, Ned.1. 22.55-23.28u.

“Wees nooit kleingeestig”, verklaarde Richard Nixon bij zijn gedwongen vertrek uit het Witte Huis in 1974. “Onthoud altijd dat anderen je kunnen haten, maar degenen die je haten winnen niet tenzij jij hen ook haat en dan richt je jezelf te gronde”. Met deze wijze woorden, die wat onwerkelijk klinken uit de mond van iemand die tot dan juist het volstrekte tegendeel daarvan had gedaan, begint de interessante, driedelige documentaire over de beruchte Watergate-affaire van twintig jaar geleden.

Afgezien van de moord op president John F. Kennedy heeft waarschijnlijk geen binnenlandse zaak de naoorlogse Amerikanen meer bezig gehouden dan het Watergate-schandaal. De kwestie heeft door de jaren een lange reeks van boeken en rollen filmmateriaal opgeleverd. Af en toe slagen hardnekkige onderzoekers erin om weer een nieuw tipje van de sluier op te lichten, die de affaire nog steeds omgeeft. De CBS-documentaire, die de KRO uitzendt, valt zeker in deze categorie.

Zo vernemen we tot in details van, inmiddels vaak al flink bejaarde, betrokkenen hoe de klunzig opgezette inbraak in het Democratische hoofdkwartier (gevestigd in het Watergate-gebouw in Washington) misliep. Niet alleen hadden de inbrekers afluisterapparatuur willen installeren, ook poogden ze de boekhouding van de Democratische partij te kopiëren in de hoop daarbij compromitterend materiaal te vinden.

Zodra dit nieuws het Witte Huis bereikte, gingen daar onmiddellijk alarmbellen over. Tot nu toe was aangenomen dat Nixon pas drie dagen na de inbraak op de hoogte was geraakt van het feit dat mensen uit zijn kring bij de inbraak waren opgepakt. Een betrokkene onthult echter dat Nixon al meteen de volgende dag deze details telefonisch te horen kreeg en uit woede hierover een asbak kapot gooide. Daarna begonnen meteen de ingewikkelde manoeuvres om de zaak in de doofpot te stoppen.

Het lekkerste nieuwtje bewaren de makers van de documentaire echter voor het laatst, voor de volgende twee afleveringen dus: een nieuwe theorie over de vraag wie de bron was van alle hyper-gevoelige informatie, die uitlekte naar de jonge Washington Post-journalisten Bob Woodward en Carl Bernstein. De bron kreeg destijds de bijnaam "Deep Throat'. Voor zover bekend weten slechts de twee journalisten en hun toenmalige hoofdredacteur Ben Bradlee wie hier achter schuil ging. Meer dan dat het een enkele persoon was en dat hij nog in leven is, willen deze nog steeds niet kwijt. CBS voerde echter een grondig onderzoek uit en wijst met de vinger naar de toenmalige directeur van de FBI, L. Patrick Gray.

De meedogenloze jungle van het Witte Huis onder Nixon komt uitstekend naar voren in deze documentaire. Jammer is alleen dat de KRO het programma, dat al deze zomer in de VS was te zien, niet voor de presidentsverkiezingen van vorige week vertoonde. Waarschijnlijk zullen nu minder mensen het late uur van de serie afwachten en dat is jammer.