In macaber sprookje voor volwassenen blijft de mystiek duister

Voorstelling: Tussen de rivieren van Mirjam van Dam en Mylène Verdurmen. Regie: Maarten Lok. Gezien: 10/11 Theater Bellevue Amsterdam. Aldaar t/m 14/11. Tournee vanaf maart.

De aanblik van Mirjam van Dam en Mylène Verdurmen in hun voorstelling Tussen de rivieren doet denken aan twee meisjes die tijdens een verloren namiddag op strooptocht gaan op een oude rommelzolder. Het is een wat oneerbiedige associatie, want zo simpel ligt het niet. Uit een schriftelijke toelichting blijkt dat we niet naar twee meisjes kijken maar naar twee vrouwen, die niet een zolder afstropen maar door de wereld reizen “op zoek naar de perfectie in zichzelf.”

Bijna zonder tekst beelden Van Dam en Verdurmen hun zoektocht uit, daarbij voortdurend begeleid door (piano)muziek. Via een rode loper komen ze peddelend op het toneel dat is bezaaid met esthetisch verantwoorde rommel, in voornamelijk rode en bruine kleuren. Met langzame, dansante bewegingen verkennen ze het terrein. De voorwerpen die ze op hun pad aantreffen geven vaak aanleiding tot het spelen van een rol of het uitbeelden van een situatie. Zo tonen ze, niet zonder ironie, een klassieke man-vrouw-verhouding als de een, met de in doeken gewikkelde romp van een skelet ( een baby?) op haar arm, begint te stofzuigen en de ander met pijp en zonnebril de echtgenoot suggereert, die onderuit gezakt in een stoel hangt.

Wat aanvankelijk het karakter heeft van een onschuldig spel, eindigt in totale chaos en ontreddering doordat de vrouwen gaandeweg verstrikt raken in hun eigen rollen. In hun behoefte het leven op alle mogelijke manieren te imiteren, vergalopperen ze zich. Dan wordt hen ook kennelijk duidelijk dat ze de perfectie in zichzelf niet hebben gevonden, of dat ze die zijn voorbij gestreefd. Hoe het ook zij, na de eerste euforie volgt de deceptie. Ontgoocheld smijten ze met voorwerpen en veranderen de wereld om hen heen in ravage; waarna ze vertrekken zoals ze zijn gekomen.

Tussen de rivieren, dat wordt omschreven als “een macaber sprookje voor volwassenen”, moet het vooral hebben van de sfeer die wordt opgeroepen door het nagenoeg zwijgende spel, de muziek en niet te vergeten het overvolle, sprookjesachtige decor. Dank zij de gedempte belichting krijgt de entourage bovendien iets geheimzinnigs. Het beeldende aspect van deze, door Maarten Lok geregisseerde, voorstelling is wat mij betreft boeiender dan het mystiek aandoende verhaal, waarvan de strekking eerlijk gezegd duister blijft.