Haarhuis lijkt maar zelden het allerhoogste na te streven

ANTWERPEN, 12 NOV. De één noemt hem degelijk en constant, de ander kleurloos en anoniem. Paul Haarhuis kan er niet mee zitten. Hij sloot gisteren in Antwerpen tegen Ivan Lendl zijn tennisjaar af met een nederlaag die illustratief is voor zijn seizoen. Tegenstribbelen in de eerste set (5-7), vervolgens braaf meewerken aan een roemloze aftocht (1-6). Want Haarhuis is eigenlijk wel tevreden zo. Ach, liet hij weten, hij was in 1992 graag geëindigd in de top dertig van de wereld en dat is net niet gelukt.

Op zich hoeft Haarhuis zich doorgaans allerminst te schamen voor zijn prestaties, al gaat het de laatste tijd duidelijk minder. Zijn nederlaag tegen Lendl gisteren op het European Community Championship in het sportpaleis was al de vijfde keer op rij dat hij in de eerste ronde werd uitgeschakeld. Een twijfelachtige reeks, die lijnrecht ingaat tegen de Haarhuis-traditie. Juist door meestal de eerste en regelmatig ook nog de tweede ronde van een toernooi te overleven sprokkelde hij punten en poen bij elkaar.

Het verschaft een tennisser weinig aanzien. Voor een sportcarrière die de sleur van een gemiddelde kantoorbaan ademt klimt het publiek niet op de banken. Middelmaat wordt matig gewaardeerd en tennis heeft met zijn in een zorgvuldige publiciteitscampagne gecreëerde vedettendom ook een enorme middenmoot gevormd, die ervoor zorgt dat er al snel heel geringschattend over een plaats rond de dertig op de wereldranglijst wordt gesproken. Wie die grauwheid wil ontstijgen moet het van uitschieters hebben. Zoals Haarhuis vorig jaar had op de US Open, waar hij de kwartfinale bereikte en daarna strandde op de veteraan Connors.

En hij moet blijven streven naar het hoogste. Niets is saaier dan sportmensen die beweren aan hun plafond te zitten. Het publiek wil het onmogelijkste, waarom zij dan niet? Haarhuis geeft zijn gehoor zelden de indruk dat hij het allerhoogste nastreeft. Hooguit het hoogste wat naar zijn oordeel binnen zijn bereik ligt. “Ik had het gevoel dat ik redelijk stond te spelen”, zei hij gisteren na het treffen met Lendl. Over het feit dat hij nu vijf keer achtereen in de eerste ronde werd uitgeschakeld zei hij: “Je moet een beetje geluk hebben met de loting.” En: “Ik heb een goed jaar gehad. Ik ben wel tevreden.”

De nederlaag tegen Lendl was onontkoombaar. De tot Amerikaan genaturaliseerde Tsjechoslowaak is de laatste tijd aanzienlijk beter gaan spelen. Veel beter dan de Lendl die in februari van dit jaar in Rotterdam inspiratieloos van Haarhuis verloor en op de daarop volgende persconferentie een boodschap liet voorlezen dat hij zich niet goed voelde. Bovendien heeft hij "iets' met Antwerpen. Hij was er al vijf keer eindwinnaar, al ging het toen nog om een demonstratietoernooi waarop geen punten voor de wereldranglijst te verdienen waren en vond hij de sfeer meer ontspannen. Hij slaagde er in om in het sportpaleis binnen vijf jaar driemaal te zegevieren waardoor hij in het bezit kwam van een met 1300 diamanten ingelegd tennisracket, dat zo waardevol is dat hij het in Belgische kluis heeft achtergelaten omdat hij er niets voor voelt de vele tonnen invoerrechten in de VS te betalen.

Haarhuis won in de eerste set wel steeds zijn servicegames, vooral omdat zijn opslag niet slecht liep maar tevens werd hij weer getroffen door de curieuze mishits die steeds vaker zijn spel binnen lijken te sluipen. Maar op 5-6 gaf hij zich toch gewonnen. Meteen op Lendls service in de tweede set had Haarhuis drie breakpoints, maar in plaats van de opslagbeurt van de Amerikaan te doorbreken brak er iets in Haarhuis. Voor de rest van de partij, waarin hij slechts één keer zijn servicegame binnenhaalde. Lendl was tevreden, maar zoals zo vaak kort van stof. Hij beweegt weer goed en dat is een essentiële ondersteuning van de techniek. “Als je wel de techniek hebt om de bal te slaan, maar je staat niet op tijd op de plaats waar de bal komt heb je er weinig aan”, was een wijsheid die hij debiteerde.

Lendl wacht volgende week nog de ATP-finale in Frankfurt met 2,5 miljoen dollar aan prijzengeld, Haarhuis ligt dan op het strand van Jamaica vakantie te vieren. Dat is ook de reden dat hij de nationale Masters laat schieten. Richard Krajicek, die in Antwerpen voortdurend zijn gebrek aan rust breed uitmeet, heeft besloten er wel mee te doen. Hij treft morgenavond in Antwerpen de winnaar van de partij Korda-McEnroe en vindt vervolgens waarschijnlijk in de halve eindstrijd Jim Courier tegenover zich.

Vanmiddag eindigde het ECC-toernooi voor Tom Nijssen. Hij verloor van de Zweed Larsson: 6-4, 6-7 en 6-7.