Come back van new wave-gitaarhelden Television; Bijna vijf kwartier stemmen

Concert: Television. Bezetting: Tom Verlaine (zang, gitaar), Richard Lloyd (gitaar), Fred Smith (bas) en Billy Ficca (drums). Gehoord: 10/11 Tivoli, Utrecht.

In 1979 maakten de leden van Television de ietwat merkwaardige afspraak, dat ze pas dertien jaar later weer bij elkaar zouden komen. Twee jaar lang had de Newyorkse groep zich doen gelden als grondlegger van de new wave, naast gelijkgestemden als Blondie en Talking Heads. Het debuutalbum Marquee Moon was een verademing, wegens de fraai verweven gitaarpartijen van Richard Lloyd en Tom Verlaine. Vooral Verlaine ontwikkelde, temidden van het punkrumoer van Ramones en Richard Hell, een ingetogen en lyrische gitaarstijl. In tegenstelling tot het gierend gejengel van de Eric Clapton-generatie, draaide het bij Television om een onvervormde toon en gestructureerde, met mathematische precisie uitgevoerde composities. Het bijna tien minuten lange titelnummer leende zich zelfs voor een fraaie viool- en cellobewerking door het Kronos Quartet.

Dertien jaar en twee moeizame solocarrières later, voegden Verlaine en Lloyd de daad bij het woord. Television, de nieuwe plaat die vooraf ging aan de comeback van de gitaarhelden van de new wave, benadert bij vlagen de magie van toen. Bij het eenmalig concert in Nederland werd de groep echter gedwongen werden om op geleende gitaren te spelen. De eigen Fenders werden de avond tevoren in België uit de toerbus gestolen, en in een redelijk gevuld Tivoli werd een aanzienlijk deel van de vijf kwartier gevuld met stemmen, stemmen en nog eens stemmen. Afgezien van enkele veelbelovende aanzetten, kwam het nieuwe materiaal moeizaam uit de verf. Drummer Billy Ficca trok de aandacht door de manier waarop hij in het betrekkelijk pittige "Beauty Trip' vooral de zijkanten van zijn trommels bewerkte. Het bleef desondanks bij een matte vertoning, zonder de vonk van inspiratie die Television ooit zo'n aanwinst voor de popmuziek maakte.

Vier stokstijve heren ploegden zich in het halfduister door een bij het welwillende publiek nog onvoldoende bekend repertoire. Terwijl Verlaine met kreunende stem liet horen hoeveel invloed hij moet hebben gehad op zijn Britse navolger Lloyd Cole, ging van zijn chagrijnige voordracht weinig uit. Toen ook de volgens de speellijst geplande toegift "Marquee Moon' achterwege bleef om plaats te maken voor een onbenullig twee-accoordendeuntje, sloeg de bedrukte stemming om in wederzijdse onverschilligheid. Ach, waren we maar thuis bij de televisie gebleven.