Zo'n jasje

Nu de Apartheid is verslagen kan Conny Braam de wereld vertellen dat ze nog beter is geweest dan iedereen al dacht. De ijver die ze daarbij aan de dag legt siert haar. Het zijn vermoedelijk niet de slechtsten onder ons die de wereld om een oordeel vragen.

Haar relaas bij Sonja op zaterdag culmineerde opnieuw in het verhaal van het jasje.

Stel je voor: Conny op een hotelkamer in het verre Harare en daar blijkt een wildvreemd jasje klaar te hangen - in feite zijn het twee jasjes, maar dat lijkt me een nodeloze complicatie, in mijn boek had ik er één weggelaten en dat Conny dat niet heeft gedaan moet haast wel bewijzen dat het waar is wat ze schrijft.

“Zo'n jasje”, zei ze, “dat je altijd hebt willen hebben maar je nooit kon veroorloven.”

Sonja zweeg, kon zich zo'n jasje misschien niet herinneren.

Hoe het ook zij, Conny trok het aan, ze sloeg een wildvreemd jasje over haar blote schouders en werd ziek, vreselijk ziek. De Apartheid had dat jasje vergiftigd!

Het mooie van het verhaal is de onduidelijkheid van de moraal. Want was de aanslag gelukt, wat was Conny dan precies fataal geworden? Haar strijd tegen de Apartheid of haar zwak voor jasjes?

Is de Apartheid trouwens wel verslagen?

    • Koos van Zomeren