Van synthi-pop tot speedmetal achter de dranghekken; Loze dreiging van Ministry

Concert: Ministry. Gehoord: 6/11 Paradiso, Amsterdam. Daarna 9/11 in Doornroosje, Nijmegen.

Het podium van Paradiso zag er uit als een uitdragerij, volgestouwd met apparatuur en lampen. Vanaf de hoogte van de boxen tot bovenin de zaal hing een filmdoek dat in de breedte tot op het balkon doorliep. Het multimedia-circus van de Amerikaanse groep Ministry was voor twee optredens neergestreken in Nederland.

Op voorwaarde van de groep waren er anderhalve meter voor het podium dranghekken en body-guards geplaatst. Het is de vraag waar de muzikanten bang voor waren. Voor het publiek was het, gezien de haag monitorboxen die op de rand stond, toch onmogelijk geweest het podium te beklimmen. Waarschijnlijk moeten deze afweermethodes bijdragen aan het Hells Angels-achtige image van de groep.

Hoewel Ministry in het uitverkochte Paradiso met zeven man op het podium stond, vormen slechts drie mensen de vaste kern: zanger/gitarist Al Jourgenson, bassist Paul Barker en drummer Bill Rieflin. Sinds het debuut in 1983 heeft Ministry haar stijl ontwikkeld van "synthi-pop' tot de duistere speedmetal van de nieuwe cd Psalm 69. Op Psalm 69 werden de stijlelementen van speedmetal, zoals de meppende vierkwartsmaat en de schorre, nerveuze gitaaraanslagen, voortgebracht door elektronische apparatuur, zodat het geheel wel hard maar strak en netjes klinkt. De ontregeling komt van de samples en Jourgensons grommende zang. Live waren er vier levende gitaristen om het geluid van de cd te evenaren, waardoor het minder afgemeten klonk.

In het halfdonker waren de muzikanten nauwelijks te zien, maar ze maakten een verveelde en routineuze indruk. De volgetatoeƫerde Alan Jourgenson, die zich tooit met een indrukwekkende bos dreadlocks en een grote leren politiepet, was blijkbaar een beetje moe van de uitgebreide Lollapalooza-tour, waar Ministry in Amerika aan heeft deelgenomen; na iedere zangpartij moest hij even uitrusten op het drumpodium. Daar stond ook de fles Southern Comfort waar hij zich, diepzinnig starend, dopjes uit volschonk.

Op de betere momenten doorbrak een ongemakkelijke dreiging de verveling. Zoals toen Jourgenson uithaalde over "the look in your eyes' en op het scherm boven hem net twee oogballen te zien waren, die met een mesje doorsneden werden. Of tijdens de langdurige toegift Scarecrow, een langzaam nummer waar vanaf de opening met drums, steeds een gitaar bij komt en wat uiteindelijk mooi blijft hangen in een monotone deining.