Nederlandse prof moet opnieuw naar eindexamen golf

LA MORALEJA, 9 NOV. Op de golfbaan van La Moraleja heeft Constant Smits van Waesberghe de afgelopen dagen nogmaals aan den lijve ondervonden hoe moeilijk de aanloop in de golfsport is naar een gevestigde status als toernooi-professional. Het Nederlandse golfteam, bestaande uit Smits van Waesberghe en Chris van der Velde, eindigde onder de tweeëndertig deelnemende landen uiteindelijk op een gedeelde 29ste plaats met Griekenland van de World Cup, die na vier dagen werd gewonnen door Fred Couples en Davis Love III uit de Verenigde Staten.

Wil de 24-jarige Smits van Waesberghe zich echter in 1993 op de Europese Tour nogmaals meten met Zweedse wereldtoppers als Forsbrand en Johansson, maar ook met andere Europese coryfeeën als Woosnam of Langer, dan zal hij volgende week eerst moeten slagen op de Qualifying School in Montpellier. Dat is het eindexamen voor de Europese Tour, waarin slechts de beste veertig spelers spelers een Tourkaart kunnen bemachtigen die recht geeft op rechtstreekse toelating tot de grote toernooien.

Aangemoedigd door zijn successen besloot Smits van Waesberghe in september '89 professional te worden. Een moeizaam proces dat in een stroomversnelling leek te geraken toen de Brabander via allerlei voorkwalificaties vorig jaar een startbewijs afdwong voor het toernooi in Montpellier waar Smits van Waesberghe de domper van zijn nog prille profcarrière kreeg. Op weg om als één van de jongste spelers een Europese Tourkaart te bemachtigen, gaf een protest van zijn twee medespelers bij de wedstrijdleiding Smits van Waesberghe de nekslag. De Nederlander zou hebben gefraudeerd door zijn bal op de green tot twee keer toe voor de marker (meestal een muntstuk) terug te hebben gelegd en daardoor zichzelf hebben bevoordeeld.

Protesten van de onfortuinlijke Nederlander hielpen niets. Als troost kreeg hij kaartnummer 90 uitgereikt, wat inhield dat hij de helft van het aantal toernooien op de Challenge Tour kon spelen, de eerste divisie van de Europese Tour.

“Door die ellendige periode ben ik mentaal sterker geworden. Rustiger ook omdat ik genoodzaakt was zakelijk en privé een aantal dingen op een rij te zetten waardoor ik over andere dingen in het leven ben gaan nadenken. Ook de nuchtere benadering van mijn vriendin heeft me erg geholpen. Die steun had ik nodig, want ik ben een gevoelsmens”, reageerde Smits van Waesberghe op het voor hem uiterst vervelende incident dat zijn loopbaan flink heeft vertraagd.

Onmiddellijk na de World Cup vertrok Smits van Waesberghe die op La Moraleja in vier dagen 296 slagen nodig had (acht boven par en Van der Velde 11 boven par) echter alweer naar Amsterdam om zich opnieuw te gaan voorbereiden op Montpellier waar hij donderdag begint. “Het behalen van mijn Tourkaart kan mijn seizoen voor volgend jaar maken of breken”, zegt de Nederlander die op La Moraleja bitter moest constateren dat hij voor de naaste toekomst nog geen enkele grote sponsor heeft. “Krijg ik die Tourkaart niet dan ga ik echt niet bij de pakken neerzitten. Hoe mijn toekomst er dan uitziet? Daar kan ik nu nog niets over zeggen omdat ik dan zowel zakelijk als privé de zaken weer moet heroverwegen.”

Zowel Smits van Waesberghe als Van der Velde presteerde teleurstellend op La Moraleja. “Dat komt toch door die greens hier”, constateerde Smits van Waesberghe somber. “Die zijn op de banen waarop de Europese Tour wordt afgewerkt zo snel dat ik dat gewoon niet gewend ben. Want ik speel daar nooit. Op de Challenge Tour zijn de greens veel langzamer. Het is allemaal een kwestie van oefening en gewenning.”

Maar ook Van der Velde, die wel al enkele jaren een Tourkaart bezit die hij overigens dit jaar weer kwijtraakt, presteerde verre van wat men van een prof op zijn niveau mag verwachten. Met ingang van volgend jaar wordt Heineken voor vijf jaar hoofdsponsor van de World Cup. De brouwerij heeft met de Australische Tour, het Dutch Open en de World Cup vier grote golftoernooien in zijn sponsorpakket.

Van der Velde profiteert daar als prof regelmatig van omdat hij als Nederlander steeds een uitnodiging van de sponsor voor die toernooien krijgt. Hij heeft daardoor meer kansen gehad dan Smits van Waesberghe die zonder deel te nemen aan de grote toernooien zich onmogelijk op topniveau kan manisfesteren. Ook dat accentueert het belang van zijn Tourkaart die hij in Montpellier in een soort Russische roulette de komende week moet zien te bemachtigen.

Met 548 slagen, achtentwintig onder par, slaagde het eendrachtig samenwerkende "dreamteam' van de Verenigde Staten er in het toernooi te winnen voor Zweden (27 onder par), Wales, Australië, Duitsland en Spanje. Fred Couples en Davis Love III deelden de hoofdprijs van 240.000 dollar.

De Australiër Brett Ogle kreeg na een gewonnen play-off met Welshman Ian Woosnam, beide spelers hadden 18 onder par gelopen, 75.000 dollar voor de eerste prijs in het individuele klassement. Couples (-16), Forsbrand (-16) en Langer (-15) eindigden daarachter. Fred Couples was daardoor in totaal met 135.00 dollar de grootste verdiener.

De Zweed Anders Forsbrand verdiende in totaal 95.000 dollar. Een bedrag dat in schril contrast stond met de 3500 dollar die Smits van Waesberghe na vier dagen golfen in handen kreeg. Niettemin ziet de Nederlander die over een gezonde dosis eigenzinnigheid beschikt wel overeenkomsten met de Zweedse golfvedette wiens grillige talent al meerdere malen is vergeleken met dat van John McEnroe in het tennis. “Een voorbeeld in het golf? Dat heb ik niet echt. Dat vind ik ook zo'n onzin. Nou, misschien dan. Als je mijn spel dan toch wilt vergelijken dan heeft mijn stijl toch wel het meeste weg van die van Forsbrand.”