Karin Post danst in zuivere lijnen langs een meetlat

Voorstelling: Twine. Choreografen: Ton Simons, Karin Post, Piet Rogie, Dries van der Post; toneelbeeld: Peter Struycken; muziekadviezen: Elmer Schönberger; kostuums: Edith Ordelman, Meta Struycken; dansers: Anne Affourtit, Karin Post, Dries van der Post, Piet Rogie, Sigrid Thomfohrde (stagiaire). Gezien: 5/11 Toneelschuur, Haarlem. Verder: 14/11 Den Haag; 26 t/m 28/11 Rotterdam. Daarna elders in 't land.

De danseres / choreografe Karin Post realiseerde begin vorig jaar de produktie True Colour. In de voorstelling Twine herhaalt zij de sucesformule. Vier Nederlandse choreografen maakten een kort werk binnen het afgesproken kader van muziekkeuze en toneelbeeld. De musicoloog Elmer Schönberger adviseerde luchtig klinkende muziekstukken van uiteenlopende componisten als György Ligeti, Ron Ford en Guus Janssen. De beeldende kunstenaar Peter Struycken leverde weer het toneelbeeld, dat deze keer beter aansluit bij de dans.

Voor Twine ontwierp Struycken een lichtdecor van bewegende kleuren op een wit achterdoek. Die compositie, van vervloeiende of geïsoleerde tinten in wisselende intensiteit, lijkt soms op tot leven gekomen schilderijen van Ger Lataster of Willem de Kooning. De smaakvolle, in sober wit, grijs en zwart uitgevoerde kostuums van Edith Ordelman en Meta Struycken zijn hierbij een prikkelend contrast.

Voor Struyckens transformerende achtergrond plaatsen de choreografen Ton Simons, Karin Post, Piet Rogie en Dries van der Post vier abstracte dansstukken. Zakelijke werken met een heldere struktuur, waarin de emotie behouden blijft.

Een bestaand duet van Ton Simons vervangt de oorspronkelijk geplande bijdrage van Hans van Manen. Simons woont en werk in New York, maar is ook de vaste choreograaf van De Rotterdamse Dansgroep. Hij is de man van de flitsende choreografie, de gedanste bewering. In the Studio (Shapes) I (1989) bestaat uit tien korte scènes, die zich afspelen binnen de beperkte ruimte van een steeds verspringende lichtcirkel.

Met respect afdwingende beheersing voeren Karin Post en Dries van der Post de dansfrasen uit. Rustig rijgen zij de ene puntige beweging aan de andere. Nauwgezet bepalen zij de posities van hoofd, armen en benen. Diezelfde exactheid kenmerkt ook de heftiger delen met uitdagend tilwerk. De metalig klinkende compositie van Michael Brown (Solo for amplified Bass Guitar) sluit goed aan bij de zuivere lijnen van Simons intrigerende dansstuk.

De meetkundige principes van het Oude Egypte inspireerden Karin Post voor de driedelige choreografie a-geometrie. Met gedraaid bovenlichaam bewegen de dansers (Anne Affourtit, Dries van der Post en de prille Sigrid Thomfohrde) zich eerst van achteren naar voren in zigzaggende, horizontale lijnen. Dan volgt een diagonaal van minder afgeplatte bewegingen, als speelse, glijdende passen en kleine sprongen. Tot slot is er de driehoek die langzaam inkrimpt, uitzet en omdraait. Post schept in a-geometrie een ordelijke, harmonische wereld, die echter te veel met de meetlat is bedacht.

Piet Rogie ging uit van de Griekse mythologie. In Penelope's Classical Scheme brengt hij het geabstraheerde verhaal van Odysseus' thuiskomst. De handeling speelt zich af in het paleis, dat wordt aangegeven door drie fraaie, door Rogie ontworpen stoelen. Daar wachten Penelope (Affourtit), de min (Post) en de vrijer (Van der Post). Rogie danst zelf Odysseus en is daarmee de enige deelnemende choreograaf die optreedt in eigen werk. Eerst drukt Penelope haar verdriet uit in een solo. De min troost haar met een enkel handgebaar. Dan volgt een afstandelijk duet met de aanbidder. De hereniging met Odysseus wordt gevierd in een sensueel duet.

In zijn choreografische carrière ontwikkelde Rogie een eigen grillige, katachtige stijl. In Twine moest hij zich echter voegen naar het overkoepelende concept. Dat bracht hem tot het herijken van zijn bewegingsmateriaal. Met als positief resultaat: een puntiger gebruik van de danstechniek, een duidelijker behandeling van het thema en een strakke spanningsboog. Misschien heeft Rogie in dit gezelschap een bedding voor zijn talent gevonden.

Triade van Dries van der Post is een aantrekklijk sluitstuk. Het is gebaseerd op de karakteristieken van de drie dansers: Affourtit (emotioneel), Rogie (opgewekt) en Post (afgemeten). Maar bovenal is er de vreugde van het bewegen. Twine is een goed doordachte, verzorgde dansproduktie. Maar het strikt gehanteerde idioom maakt de voorstelling te eenduidig.