Jumping Maastricht gewoon groot circus

MAASTRICHT, 9 NOV. Vijf jaar geleden werd Jumping Indoor Maastricht in het toen gloednieuwe congrescentrum Mecc uit de grond gestampt. Een nieuw concours hippique met ambities en allure. Een wedstrijd met het concept van "het concours van de toekomst': veel afwisseling in de rubrieken, veel show en een paar nieuwe programma-elementen. Sceptici gaven het JIM weinig kans. Met de overvolle wedstrijdkalender, waaronder dertien gewichthebbende Europese wereldbekerwedstrijden in de periode oktober tot maart, zouden publiek en ruiters de weg naar Maastricht niet weten te vinden, zo vreesde men. Maar zwartkijkers kregen ongelijk.

In de afgelopen vijf jaar bewezen nieuwe concoursen dat zij de gevestigde orde van evenementen naar de kroon konden steken. De German Classics in Bremen, naar een idee van Paul Schockemöhle en Ion Tiriac, werden een succes. De beroemde tenor Pavarotti kreeg vorig jaar in Mondana zijn eigen concours, dat meteen een publiekstrekker van de eerste orde werd. Het JIM bouwde in vijf jaar zo'n goede naam op, dat het dit jaar door de verenigde springruiters uitgeroepen werd tot best georganiseerde indoorconcours van de Benelux.

Concoursen als het JIM bewijzen dat publiek en ruiters ook graag komen wanneer er geen kampioenstitels of wereldbekerkwalificaties te verdelen zijn, als het programma maar boeiend is. Het programma van het JIM brengt sport en show dicht bij elkaar. De hal doet tijdens wedstrijden denken aan theater, alleen sluiten de gordijnen zich achter de toeschouwers, zodat zij ook onderdeel zijn van het toneel. De lichtshow bij sommige programma-onderdelen is zeer professioneel en heeft veel weg van de lichteffecten bij een popconcert, al hebben de Maastrichtse lampen een grotere lichtopbrengst.

Het is te begrijpen dat het reizende springcircus graag zo'n wedstrijd met een geheel eigen sfeer aandoet, want afwisseling is wel geboden wanneer je 45 weekeinden per jaar van huis bent. Het is even zoeken geweest naar een goede invulling van de vaak wat katerige zondagmorgen. Zo verdween na problemen in het bisdom de publiekstrekkende St. Hubertusmis op zondagmorgen van het programma. Tijdens deze mis stonden paarden en honden tesamen een uur in de piste die als kerkzaal diende bijeen en het kerkevolk paste niet meer in de hal, zo vol was het.

Dit jaar was dressuur de nieuwe religie waar volgelingen uit het hele land op af kwamen. Olympisch amazone Tineke Bartels, te voet gesteld door een handbreuk, had vanaf de grond de leiding over een educatief sport- en showprogramma, waarbij de beginselen van de dressuursport getoond werden, tot en met een optreden van het Nederlandse zilveren dressuurteam en Olympisch kampioene Nicole Uphoff. Springruiter Franke Sloothaak, een fervent voorstander van het inwijden van het publiek in de technische problemen van het paardrijden, zat instemmend op de tribune tijdens deze openbare les. Zelf gaf hij onder meer tijdens het concours in Moondorf van te voren commentaar op de opgave van de Grote Prijs, het idee spreekt hem dus aan.

Sloothaak gaat overigens zijn eigen situatie vernieuwen: aan het eind van deze maand verlaat hij na acht jaar Paul Schockemöhle, om een eigen stal te beginnen, opgezet met steun van een Italiaanse sponsor. De sponsor is eigenaar van de commune San Patrignano, een gemeenschap voor drugsverslaafden, waar naast intensieve landbouw als arbeidstherapie ook een grote paardenfokkerij is ontstaan. Schockemöhle kon in Maastricht nog profiteren van Sloothaaks fantastische overwinning in het jachtspringen op zaterdagavond en ook de EC Trophy gistermiddag ging met de 22-jarige Amerikaanse amazone Meredith Michaels naar zijn stal.