Marabar (2)

Vier zaterdagen op rij heb ik me afgevraagd waar Anil Ramdas heen wilde met zijn aaneengeregen zwaarwichtigheden in de rubriek "Marabar' in het Zaterdags Bijvoegsel. Ramdas zuigt zijn onderwerpen los van de werkelijkheid om maar een rechtvaardiging of aanleiding voor zijn schrijfsels te hebben.

Ramdas heeft het in zijn laatste stuk over dochters van allochtone ouders, maar hij zou er nog wel eens versteld van kunnen staan wat er in die oer-Nederlandse arbeidersgezinnetjes allemaal aan de hand is. Als leraar maatschappijleer valt mij regelmatig de mond open als ik van die sneeuwwitte meisjes weer verhalen hoor, achter snikken vandaan. Ramdas - en hij niet alleen - doet het voorkomen alsof het in die allochtone groepen zo anders gesteld zou zijn dan met het witte deel van de onderkant van Nederland. Bovendien doet hij alsof dat allochtone deel een statisch geheel vormt waar geen beweging in te krijgen is.

Dat loszuigen van (allochtone) groepen uit de Nederlandse samenleving werd onlangs door de Molukse schrijver Frans Lopulalan nog "castratenzang' genoemd. Het is jammer dat Ramdas zich zo in de zogenoemde emancipatiehoek drukt en laat drukken. Ook in mijn eigen omgeving zie ik dat gekleurde intellectuelen zich almaar met diezelfde onderwerpen bezighouden, het lijkt een vorm van zelfkastijding. Het zou zo aardig zijn als zij juist gestimuleerd zouden worden over andere onderwerpen te praten en te schrijven. Dan zouden zijzelf, de "groep' waaruit ze voortkomen en de rest van Nederland er veel meer plezier van hebben.

    • Paul Ophey