Leiders PSV in verlegenheid na de toegift van Romario

Na zijn one-man-show tegen AEK Athene had Romario nog een aardige toegift in petto. Nadat de meeste journalisten en spelers al uit de kleedkamer waren vertrokken benaderde hij woensdagavond een verslaggever van het Eindhovens Dagblad, die al maandenlang in de wachtkamer zat voor een interview, met de vraag of hij soms nog een aardig verhaal wilde hebben. Zo zocht hij ook contact met De Telegraaf. Romario mag dan een beetje wereldvreemd overkomen, hij weet precies de weg in medialand en leest alles. De strekking van zijn boodschap is inmiddels duidelijk geworden. Romario wil PSV verlaten, hij heeft het vertrouwen opgezegd in trainer Hans Westerhof en hij leeft op voet van oorlog met twee van zijn medespelers, Erwin Koeman en Edward Linskens.

In Eindhoven waren ze de afgelopen weken zo naïef om te denken dat hij zijn leven had gebeterd. Was hij in Athene niet netjes op de bank gaan zitten, na aanvankelijk wel wat te hebben gemokt? De aimabele geitewollen sokken-trainer Hans Westerhof, die zijn aanstelling bij PSV voor een deel heeft te danken aan de wijze waarop hij een andere enfant terrible Djurovski in het gareel wist te krijgen, zou hem nu toch onder de duim hebben.

Niets was minder waar. Romario bereidde een onverhoedse aanval voor en koos een perfect moment om zijn grieven te uiten. Daarmee heeft hij de leiding van PSV in ernstige verlegenheid gebracht. Aan de ene kant kan het trotse voetbalbolwerk een dergelijke rebellie niet tolereren. Aan de andere kant heeft PSV op dit moment te weinig individuele kwaliteiten om zonder Romario te overleven in de loodzware Poule B van de Champions League.

Vandaar dat de leiding van de landskampioen even wacht met maatregelen. “Ik zal er volgende week nog op terugkomen”, was het enige dat trainer Hans Westerhof er gisteren over wilde zeggen. Zijn standpunt is echter duidelijk, ofschoon hij daarmee niet te opzichtig naar buiten kan treden. Westerhof ziet Romario als een toegevoegde waarde. Hij weigert het elftal af te stemmen op de Braziliaanse belhamel, die voortdurend het conflict zoekt of afhaakt met een blessure. Romario geniet toch al allerlei privileges die uniek zijn in het topvoetbal. Hij hoeft niet altijd mee met de spelersbus, hij heeft zijn eigen trainer, hij mag zich afzonderen van de groep, op de training hoeft hij nooit voluit te gaan en kritiek in de pers wordt niet direct bestraft. Het is logisch dat mondige spelers als Erwin Koeman en Edward Linskens daar tegen ageren. En ook Westerhof beseft nu dat als hij de uitlatingen van Romario met de mantel der liefde bedekt, hij anderen een vrijbrief geeft om ook de vuile was op straat te hangen.

De oefenmeester is in feite opgezadeld met een erfenis van de zachte heelmeester Bobby Robson, de Engelse gentleman over wie de spelers openlijk zeggen dat ze onder hem twee jaar hebben stilgestaan. Westerhof kampt bovendien met het probleem dat de twee machtigste PSV-leiders, voorzitter Jacques Ruts en manager Kees Ploegsma, hem niet volledig steunen in een conflict met Romario. Bang als ze zijn dat de onberekenbare voetbalkunstenaar daadwerkelijk zijn biezen pakt. Dat zou het imago van PSV niet ten goede komen. Maar ondertussen incasseert Romario een vorstelijke salaris en trekt hij een lange neus naar de noodlijdende multinational Philips die zijn komst destijds mogelijk maakte.

De positivo Ruts reageerde gisteren nogal laconiek op de actie van Romario. Het leek wel of Ome Jacques de spits over zijn bol aaide en wilde zeggen: 'Lucht jij je hart maar jochie'. Volgens Ruts is Romario niet alleen explosief op het veld maar ook in interviews. “Wijsheid en rust zijn nu belangrijker dan emotionele reacties. Romario heeft nog steeds aanpassingsproblemen die hij zelf zal moeten oplossen.”

Dat laatste is wat simpel gesteld. Want de werkelijke oorzaak van de problemen ligt in de benadering van trainer Hans Westerhof. De mentaliteit van de nuchtere noordeling botst met het temperament van de Zuidamerikaan. Westerhof stelt zich op het standpunt dat de grillige Romario niet de spil mag zijn waar alles omdraait. Tot woede van het wonderkind. Heel nadrukkelijk complimenteerde Westerhof woensdagavond de middenvelders, die de overwinning op AEK hadden afgedwongen. Over de drie treffers van Romario geen woord. Zelfs gisteren haalde hij zijn schouders daar nog over op. Westerhof speelt met vuur. Maar de internationaal onervaren oefenmeester verdient de steun van de bestuurders die hem vorig jaar met veel tam tam hebben binnen gehaald. Want ook zij zullen moeten beseffen dat een fenomeen als Romario niet kan functioneren zonder de maximale inzet van zijn ploeggenoten, die er immers voor zorgen dat hij negentig minuten lang in een fauteuil de beslissende pass kan afwachten.