Column

Condoomspeler

Dus Ajax speelt ternauwernood gelijk tegen FC Den Bosch, verprutst het tegen Guimaraes en onderhand zit Bryan Roy nog steeds op de bank. Als ik me dan toch aan mijn eigen club wil ergeren dan heb ik hem er wel graag bij. Want neemt u van deze seizoenkaartjongen aan: Bryan is hard nodig en wordt in ons vak node gemist. Voorbeeld: hij gaat een man voorbij, twee man, pingelt zich in een onmogelijke positie, kan de bal gemakkelijk afgeven aan De Boer, doet dat niet, draait zich helemaal vast, redt zich daar op onnavolgbare wijze uit, reageert niet op de vrij staande Jonk en laat de bal op de meest knullige wijze over de zijlijn lopen. Ondertussen hebben wij dertig seconden verbazing, ergernis, afschuw, genot en gevloek gehad. Het hele volk becommentarieert hem op meesterlijke wijze. In een halve minuut leer je een kilo nieuwe woorden en daar zitten altijd twee juweeltjes tussen.

Condoomspeler bijvoorbeeld. Vorig jaar zat ik ergens in Zuid-Frankrijk in mijn eentje in een hotel te ontbijten en werd geroepen door de aardige Bryan die in hetzelfde hotel bleek te zitten.

“Hé Youpie, kom even hier zitten?”, riep hij mij uitnodigend aan zijn tafeltje.

“Kom jij maar hier”, schreeuwde ik toen.

“Hoezo?”, riep Bryan.

“Ik ben het hele seizoen al voor niks naar jou toe gekomen.”

Een lach en een zeer leuk ontbijt. Het is de enige keer dat ik hem heb gesproken en ik vond het zo'n aardige jongen. En aardige jongens gun je geen reservebank.

Natuurlijk heeft Van Gaal gelijk, het ging niet goed, er was weinig rendement en het verbeterde ook niet, maar het ergenisgehalte was lekker hoog. Daar moet Louis ook aan denken. Niks is lekkerder dan een vloekend vak seizoenkaarthouders. Sommige jongens zitten zich al meer dan dertig jaar elke zondagmiddag groen, geel, paars en purper te ergeren. Spelers die er niks van bakken en waar wij met zijn allen het idee van hebben: dat kunnen wij ook, maar dan beter. Natuurlijk genieten we van een heerlijke pegel van Jonk, een prachtige misser van Dennis en een loepzuivere pass van Blind over een metertje of veertig. Maar vlak de missers niet uit. Liters adrenaline stuwen door de Amsterdamse bloedvaten, velen voelen hun kransslagader krimpen en bijna iedereen raadt de missende speler een bril, lenzen of een blindegeleidehond aan. Sommigen staan op en maken het gebaar dat zij hun seizoenkaart willen verscheuren en in de tijd dat het nog geen plastic pasje was heb ik een man het wel eens zien doen. Ook heb ik een hele brave Amsterdammer een keer de kaart zien opeten. Keizer miste toen geloof ik een penalty. De week daarop zat hij er weer gewoon en vertelde dat hij meer dan twee uur op de administratie had doorgebracht.

“Dus u heeft de kaart opgegeten?”, had de boekhouder wel dertig keer gevraagd.

Ja, hij had hem opgegeten.

Wij komen echt voor het voetballen, Ajax moet voor ons elke week ruim winnen, maar wij willen ons ook ergeren en daarom moet Roy terug. Hij was onze vaste pispaal, iedereen heeft er wel tegenaan gezeken en nu is hij ons zomaar afgenomen.

En er is nog een reden waarom hij terug moet. Hij is gewoon een absolute wereldvoetballer en zal dat in de eerstvolgende wedstrijd bewijzen. Als hij tenminste de kans krijgt. En verder moet hij terug omdat het een leuke jongen is, maar dat geldt niet binnen de wetten van het voetbal. En dat laatste is natuurlijk ook wel weer terecht.