Beste O.,

Lastig om jou een briefje te schrijven. We hebben minstens vijf jaar geen contact gehad, dus ik begin maar met je te vragen of het goed met je gaat. Vast wel. Ik denk vaak aan je, reken jou nog altijd onder mijn beste vrienden en vind dat de stilte tussen ons nu lang genoeg geduurd heeft. Ik wil je weer eens in het echt zien, je een porretje in je buik geven. Als jij er ook zo over denkt, laat het me dan weten.

Kom ik bijvoorbeeld eerst bij jou op bezoek en daarna jij bij mij. Of andersom, net wat je wilt. Ik heb je vier kubieke meter aquarellen te tonen. Daarna zouden we een gezonde wandeling kunnen maken. Praatwandelen. Er is hier veel veranderd in de buurt. Gisteren liep ik onder het Rijksmuseum door, wat je dan meemaakt. Aan mijn kant streek een jongen het laatste vioolconcert van Mozart. Aan de overkant galmde een gamelanspeler en helemaal aan het eind van de doorgang bracht een blinde zanger uit Odessa aria's ten gehore.

Temidden van deze muzikale omlijsting een waar circus van dansende plankschaatsers, steigerende bergfietsers en levensgevaarlijk manoeuvrerende stadskoeriers. Prachtig was het.

PS: Waarom publiceer je nergens meer, je schrijft toch nog wel? Je bent zo goed. Wat verschijnt er nou tegenwoordig? Hype wat de klok slaat. Vrouwenboeken. Semi-filosofisch gezwets. Geweld. Ziektes. 't Is een uitdaging, sla toe, O. Die bestsellers over ziektes! Brr. Hemiaopsie, weet je wat dat is? Je krijgt een hersenbloedinkje en de rechterhelft van je gezichtsveld valt weg. Totaal, voorgoed. Vanaf dat moment eet je alleen de linkerhelft van je bordje leeg.