Wie verre...

Uit "De Europese Gemeenschap en het Onderwijs', bulletin no. 22: ""Plato - Mobiliteit leraren en schoolleiders basis- en voortgezet onderwijs; voor kort (1-8 weken) of lang (2-6 maanden) verblijf in buitenland; bijdragen: reiskosten en 500 gulden per week bij kort verblijf en 250 bij lang verblijf; school krijgt de vervangingskosten vergoed.''

Hoppa, Plato, ik kom er aanno! De pa-a-a-den op, de la-a-a-nen in, vooruit met ferme stap, of woorden van gelijke strekking. Stappen, met Ritzen! De inschrijfformulieren liggen naast me. Een snoepreisje op kosten van de baas. Waar ga ik heen: Portugal, Griekenland, Ierland? Of ga ik met TES ("minimaal 3 en maximaal 4 weken; beurs van maximaal 3400 gulden') of met TBS, of met GROS? Er is van alles in Ritzens toko.

Post, een Engelse prentbriefkaart:

""Geen enkele tulp of windmolen te zien. Langzaam lichamelijk en geestelijk acclimatizerend hoewel ik Ann nog steeds mis - gelukkig verlof over een jaar. Tot dusverre ben ik nog niet verder dan Kathmandu geweest maar zelfs tussen de stank en vervuiling van Kathmandu zijn er prachtige uitzichten. Er is heel mooi houtsnijwerk. Het terrein waarop ik werk is van adembenemende schoonheid en zo'n 10 km weg van en boven al de Kathmandu vervuiling. Kom me eens opzoeken. Groeten, Peter.''

Ik ontmoette Ann en Peter 28 jaar geleden. Ik zat in de aula van een Afrikaanse school met de opdracht schoolgelden van leerlingen te incasseren. Ze kwamen kersvers uit Engeland en liepen roze, dicht tegen elkaar en met grote ogen van schrikverwondering door de gang.

Het is nooit meer overgegaan. We kennen elkaar niet zo goed, eens in de zoveel jaar wederzijds bezoek. Hij is sombermans en zij lacht vaak. Ach, kon iedereen Ann eens horen lachen. We hebben samen kerst gevierd, elkaar uitgelegd wat een schurk onze headmaster was, Peter heeft me leren squashen.

Tweemaal, ja echt tweemaal, brandde op een gemeenschappelijke vakantie de motor van hun auto uit. De tweede keer was mijn schuld, zei Peter, die achter mij op de Duitse autobaan reed. Ik ging harder dan honderd en dat was veel te snel voor zijn Vauxhal.

Met hun dochter liep ik van zijn geboortehuis naar Lands End over het voetpad aan zee. Het is er zo mooi. Er staan runes van tinmijnen, die ik fotografeerde. Een vergroting hangt ergens bij hun in huis. Later bij haar huwelijk hield Peter voor een muisstil gehoor van honderden de meest hartbrekende speech die een vader op zo'n moment kan geven. Moet ik nog meer vertellen? Van die keer, dat ik Ann in hun zoveelste nieuwe huis naar de wc vroeg, waarop zij zei: ""Take your pick, upstairs or downstairs''. Ann kan lachen...

Wat doet Peter in Kathmandu??? Beiden zijn directeur van grote scholengemeenschappen ergens in de Midlands. Maar hij zit in Kathmandu? Never make your move too late. Ontwikkelingswerk, dat moet het zijn. Dik vijftig, niet erg gezond en bergen verantwoordelijkheden thuis, maar nog één keer: HOPPA.

Weet je wat: ik ga naar Ann met Plato. Of zou er misschien een Onderwijskundig Euraziatisch Verdrag (OEV) bestaan? Dan ga ik naar Peter. Of naar allebei.