Het beste

Het stond in de krant: de dierentuin van Sarajevo is uitgestorven. De dieren zijn van honger omgekomen, een bruine beer als laatste. Iemand had hem nog een appel en wat brood gebracht, maar hij was inmiddels te zwak om te eten en ging heen, wat me erg verstandig lijkt.

Soms, denk ik, is doodgaan maar gewoon het beste. Dit heb ik vaker gedacht, met deze gedachte kan ik uit de voeten. Ook nu is het een passend, bijna bevrijdend standpunt. Maar afdoende is het niet. Als het afdoende was, was het hiermee afgelopen. Dan zou ik me niet afvragen waarom ze daarginds niet één kogel voor iets goeds konden gebruiken, om dat dier af te maken. Dan zou ik me niet proberen voor te stellen hoe het is om te verhongeren in een dierentuin. Tragisch, neem ik aan. Je begrijpt dat je als beer een fout hebt gemaakt, maar kunt onmogelijk bedenken welke. Misschien een vaag besef van menselijk verraad, maar zonder de troost van haat. Beren haten niet en ook dat is verstandig. Waarom zouden beren haten? Beren kunnen ons nooit aandoen wat wij beren aandoen. Haat zou beren niet helpen; zij genieten hun vertwijfeling puur.

En al die tijd een tegenstem die zegt: maar eigenlijk wil ik helemaal niet wéten dat in de dierentuin van Sarajevo de laatste beer is doodgehongerd.

De stem ontraadt het lezen van kranten.