Clinton-aanhang deint op Fleetwood Mac

Alles kwam vannacht samen in de muziek. Terwijl Bill Clinton, Al Gore en familie elkaar omhelsden en het publiek toezwaaiden, danste het volk van Little Rock, Arkansas. Niet op de sex-vorsten Prince of Madonna, niet op "Cop Killer' van Ice T, noch op de "high-brow band' REM. Nee, er werd gedeind op Don't stop van Fleetwood Mac.

De tekst alleen al symboliseerde het moment. “All I want is to see you smile. I never did any harm to you. Close your eyes and you will see things in a different way. Think about the time that will come. Just think what tomorrow will do. It will be better here than before. Don't stop thinking about tomorrow. Don't stop, it will soon be here. Yesterday 's gone, yesterday 's gone.” Een song van Christine McVie, zangeres en pianiste van Fleetwood Mac. Een van de hits op de plaat Rumours (1977), ná Thriller van Michael Jackson, de best verkochte elpee aller tijden.

Maar niet alleen dit nummer was raak geregisseerd. Ook de keuze voor de band zelf was treffend. De levensgeschiedenis van Fleetwood Mac illustreert namelijk in menig opzicht heden en verleden van Clinton. De groep is zo ongeveer de enige overgebleven muzikale representant van de na-oorlogse generatie in Amerika. Anders dan veel leeftijdgenoten in de popmuziek heeft Fleetwood Mac de jaren zestig/zeventig wel met goed gevolg doorstaan. Drugs en alcohol (drummer Mick Fleetwood), religieus sectarisme (ex-gitarist Peter Green) en huwelijksproblemen (echtscheidingen tussen gitarist Lindsey Buckingham en zangeres Stevie Nicks alsmede Christine McVie en haar man bassist John McVie), de band heeft het nagenoeg allemaal overleefd. Fleetwood Mac: metafoor voor de hippiegeneratie die de blues de blues heeft gelaten en daarom succes heeft.