Simons - Voorbij?

Lang voor de komst van Simons als staatssecretaris ontstond in ons land de opvatting de kosten van onze gezondheidszorg te budgetteren en hieraan een percentage van het nationaal produkt te verbinden. Op zichzelf geen onzindelijke gedachte, hoewel een principiële discussie, de gezondheidszorg te limiteren, in onze samenleving nooit was gevoerd.

Vóór Simons leek deze principiële discussie ook overbodig, want er was in Nederland sprake van een kwalitatief uitstekende, voor iedereen toegankelijke en relatief goedkope gezondheidszorg. Met de komst van Simons was het verbazend te constateren, dat in een tijdperk van terugtredende overheidsbemoeienis op alle maatschappelijke terreinen, juist voor het gebied van de gezondheidszorg een nieuw stelsel van richtlijnen en regelgeving werd ontworpen, het zogeheten Plan Simons.

Al heel spoedig bleek dat de inbreuk op het fijne netwerk van de bestaande gezondheidszorgstructuur leidde tot organisatorische en administratieve chaos. Geheel voorspelbaar. Hoewel onbedoeld, veroorzaakte deze chaos ook persoonlijk leed zoals voor Joop H. uit Heerenveen (Marc Chavannes - Kroniek van 28 oktober). Gevreesd moet worden dat de chaos nog veel groter wordt, en wanneer dat gebeurt dan kan in een politiek vacuüm met burgers die onkundig zijn van de gevolgen van het plan, de roep om de sterke man groter worden, en zal Simons, om de chaos onder controle te krijgen, genoodzaakt zijn nog veel meer regels uit te vaardigen waarvan de politici de draagwijdte niet kunnen overzien en de burgers pas veel later de gevolgen ervaren. Ten slotte heeft Nederland dan een geordende dure, maar vooral slechte gezondheidszorg waar vele buurlanden zich op dit moment van proberen te verlossen.

Alleen al om deze reden mag men hopen dat de politici de komenden dagen helderheid zullen scheppen.