Opzwepend Haj, haj, haj op achtste Music Meeting in Nijmegen

Festival: 8e Music Meeting Nijmegen met onder meer de Brotherhood of Breath, Youssou N'Dour, de Marokkaanse vocaliste Najat Aatabou en de Duits/Zuid-Amerikaanse salsa big band Conexion Latina. Gehoord: 31/10 De Vereeniging, Nijmegen

De Britse Brotherhood of Breath leeft weer, met Yousssou N'Dour gaat het goed en de Marokkaanse vocaliste Najat Aatabou is één brok dynamiet. Ook verder leverde de 8e Music Meeting Nijmegen vooral goed nieuws op: de zalen waren uitverkocht en de temperatuur was hoog, net als het moreel van het publiek dat de slechte geluidsbalans bij de Brotherhood en Kip Hanrahans Exotica net zo voor lief nam als het doorgaans veel te hoge decibelgehalte en de enorme vertragingen in het tijdschema.

Zelfs toen zaterdag om half twee 's nachts, een uur later dan gepland, Conexion Latina van start ging was De Vereeniging nog vrijwel vol. Dat er gaandeweg toch leegloop ontstond lag waarschijnlijk niet aan deze salsa band onder leiding van de Duitse trombonist Rudi Füsers. De arrangementen zaten "geramd', het sectiewerk was niet slecht en zowel trompettist Thomas Benzko als saxofonist Bobby Stern bleken te weten wat een solo was. Voor het publiek was het echter genoeg geweest, mooi genoeg wel te verstaan.

De Meeting die dit jaar musici uit onder andere Egypte, Mali en de VS verwelkomen mocht, begon met een delegatie van dichtbij, de multi-culturele Brotherhood of Breath uit Londen. Deze band die het werk van de in 1990 overleden pianist/bandleider Chris McGregor levend wil houden, moest vechten tegen een dove geluidtechnicus en deed dat met verve. Doorknede solisten als saxofonist Chris Biscoe en tromboniste Annie Whitehead vochten zich dapper door de galmende brei, waarna de Zuidafrikaanse vocaliste Pinise Saul de band gedreven naar een finale loodste.

Het optreden van de in Nederland nog vrijwel onbekende Marokkaanse zangeres Najat Aatabou was een elektriserende ervaring. Haar hoge geluid is zo heftig en doordringend, de polyritmiek van de drie percussionisten zo opzwepend dat iedereen werd meegesleept. En tegen het eind, in Haj, haj, haj, hoorde niemand de zeurende synthezizer meer, overstemd als die werd door community singing.

Dat Yousou N'Dour mooi zingen kan is geen nieuws, dat hij terug is bij zijn eigen roots misschien wel. Dat hij zijn spijkerbroek en leren vechtpet in de kleedkamer achterlaat en weer in "jurk' optreedt, is slechts een detail. Veel belangrijker is dat een matige plaat als The Lion vergeten lijkt en N'Dour weer vertrouwt op zijn eigen smaak. Van nostalgie is daarbij geen sprake want westerse invloeden zijn er te over, van een shuffle beat hier, tot een blues lick daar. Maar N'dour blijft de materie de baas, of nu oud materiaal van Immigrés zingt of stukken uit Eyes Open, zijn nieuwste cd, opgenomen in zijn eigen studio in Dakar en uitgebracht op het label van filmer Spike Lee. De band kan inmiddels alles spelen, de stem van Youssou N'Dour heeft de hele wereld veroverd maar zijn 'ziel' is nog altijd Afrikaans. Net als de tama, de talking drum van Assane Thiam, die al tien jaar lang de helft van N'Dours hartslag laat horen. Dat een stethoscoop daarvoor deze keer niet nodig was, lag misschien aan de dag en plaats. Nijmegen houdt blijkbaar van duidelijk en luid.