De financieel gelukkige biljartfamilie van Werner Bayer

GENT, 2 NOV. Geld schijnt niet gelukkig te maken maar in het casino van Gent streden de wereldtoppers van het driebanden naar hartelust om de rijk gevulde prijzenpot van de tweede World Cupwedstrijd. Dat er achter de schermen een competentiestrijd wordt uitgevochten in de biljartwereld was iets dat zorgvuldig werd gecamoufleerd door de eeuwige glimlach van winnaar Sang Chun Lee en de jovialiteit van Raymond Ceulemans.

Gestoken in mondaine glitterkleding doet de fine fleur van het driebanden er sinds enkele jaren alles aan de sport een professioneler imago te bezorgen. Sinds de oprichting van de BWA, de Billiard World Association waar de Duitser Werner Bayer niet alleen met de nodige geldbiljetten maar ook de scepter zwaait, is het in financieel opzicht crescendo gegaan met de driebanders. De eerste stoot in het nieuw opgezette profcircuit, in 1986 in het Stade Coubertin in Parijs, betekende destijds niets minder dan een oorlogsverklaring van de recalcitrante biljarters aan het adres van de UMB, de wereldbiljartbond, die het gebrek aan commercieel inzicht moest bekopen met een massale overstap van de biljarttop naar het "wilde' circuit van Bayer.

De sluimerende tweespalt tussen de UMB en de BWA dreigde een maand geleden te escaleren toen de werelbond van zins was spelers die zouden deelnemen aan de World Cupwedstrijden te schorsen. Tot grote opluchting van Reginald Depoorter, voorzitter van de Belgische biljartbond en stuwende kracht achter het toernooi in Gent, toonden de meeste leden van de UMB zich echter onlangs in Duisburg op een buitengewone algemene vergadering solidair met Bayer. Zodoende kon het hele profcircus met een gerust hart neerstrijken in Gent, al was dat volgens Raymond Ceulemans toch wel gebeurd als de UMB de boycotplannen had doorgevoerd. “Wij hebben immers de macht, he?”

Ceulemans, samen met landgenoot Ludo Dielis en de Fransman Richard Bitalis de eerste speler die tot de lucratieve organisatie van Bayer toetrad, stelt met genoegen vast dat niet alleen het World Cupcircuit voor de biljarters een groot succes is (“zeventig- tot tachtigduizend gulden verdienen in twee maanden, wie kan dat ons nazeggen?”), maar dat de BWA steeds meer macht krijgt ten koste van de in zijn ogen conservatieve wereldbiljartbond “waar vijf à zes mensen de zaken zouden moeten regelen, maar er vier niets anders doen dan recepties aflopen.”

De geforceerde knieval van de UMB, die zonder de wereldtoppers alle geloofwaardigheid zou verliezen, ging in Duisburg zelfs zo ver dat Bayer werd gevraagd de organisatie van een officieel wereldkampioenschap voor zijn rekening te nemen. De Duitser heeft tot half december bedenktijd gevraagd, maar Ceulemans is ervan overtuigd dat Bayer na het positieve advies van zijn biljarters zijn ja-woord zal geven.

“Het zijn logische ontwikkelingen in de biljartsport die niet mogen worden tegengehouden. De professionalisering in 1986 moeten we voortzetten, daar worden wij biljarters, maar ook het publiek alleen maar beter van”, luidt het pleidooi van Ceulemans, jarenlang het zwaar onderbetaalde boegbeeld van de biljartsport maar inmiddels in staat zich zowel een nieuw huis in Rijmenam als een appartement in Knokke-Heist te veroorloven.

Van de biljartende grootverdieners derhalve geen kwaad woord over Bayer die, verblind door zijn eigen succesformule, thans zover gaat dat hij de wild-cards voor de cyclus van zes World Cupwedstrijden (Oosterhout, Gent, Berlijn, Orléans, Tokio en Palma de Mallorca) bij voorkeur verstrekt aan spelers waarmee hij een managementcontract afsloot of die afkomstig zijn uit gebieden waar de Duitser zijn profcircuit wil uitbreiden. Het zijn zaken die in Gent zorgvuldig werden vermeden, al was de afwezigheid van Rini van Bracht, de ex-wereldkampioen die verrassenderwijs met een wild-card de eerste World Cupwedstrijd in Oosterhout op zijn naam schreef, een hot item.

Van Bracht waagde het na zijn zege kritiek uit te oefenen op Bayer, die hij voor een leugenaar en oplichter uitmaakte die zijn financiële beloften niet nakwam. Voor die uitlatingen moet de Nederlander zich op 12 november verantwoorden, als bij de arrondissementsbank in Den Bosch een door Bayer aangespannen kort geding dient. De affaire Van Bracht werd in Gent uiteindelijk afgedaan met korte, zij het krachtige commentaren, varïerend van “kniezers kunnen we missen” (Depoorter) tot “stom wat Van Bracht gedaan heeft” (Ceulemans).

Voor het overige werd in de door de tand des tijds aangetaste zalen van het Gents casino slechts het glas geheven op weer een geslaagd toernooi, waarbij winnaar Sang Chun Lee door zijn uiterst gebrekkige Engels klemmende vragen wist te ontwijken, Ceulemans zich nog eens liet ontvallen dat “alleen met mensen met gezond verstand, die van de BWA dus, valt te praten” en Ludo Dielis nog wel een licht punt van kritiek op de wedstrijdleiding had, maar daarmee tevens de bizarre wereld van het driebanden schetste. De verliezend finalist: “Er mag best wat meer druk worden uitgeoefend op de arbiters tijdens zo'n belangrijk toernooi, zelfs al zou er maar één franc mee gemoeid zijn. Maar ik moet me voorzichtig uitdrukken, want zij zijn feitelijk de enigen die hun werk nog uit liefde voor de sport doen.”