Violist Theo Olof (1924) was concertmeester van ...

Violist Theo Olof (1924) was concertmeester van het Residentieorkest en van het Concertgebouworkest. Daarnaast was hij solist, kamermuziekspeler, leraar, schrijver, columnist en jurylid. Hij heeft vier kinderen uit zijn eerste huwelijk en drie kleinkinderen. Uit zijn tweede huwelijk heeft hij een dochter. Onlangs nam hij deel aan een groepsreis, mede georganiseerd door "Amsterdam Promotion', ter versterking van de economische en culturele banden tussen Nederland en Indonesië.

Zondag 18 oktober In het gekrioel hebben we onze afhalers snel gevonden, door middel van opgehouden naambord. Donder, bliksem en tropische buien tot Jakarta. Maar temperatuur blijft sauna-achtig.

Bij binnenkomst Hilton Hotel ondergaan we nogmaals een bui. Ditmaal van gestrooide bloemblaadjes uit handen van Indonesische gratiën. Op de achtergrond speelt een gamelan-orkest. Carla, "project manager' zegt het boekje, wacht ons op. Carla blijkt tevens onvermoeibare reisleidster. De delegatie is al aan laatste functie van vandaag begonnen, bezoek aan "Taman Mini', schijnbaar een soort Madurodam, met aldaar een "Buffet Dinner' in het Yogyakarta Paviljoen. Als we willen . . . We willen. Arriveren tijdens eerste speech, door gastheer mr. Joop Avé, directeur-generaal voor het Toerisme. Avé biedt burgemeester Van Thijn een mooi bewerkte kris aan, een ongebruikelijk geschenk, ". . . teken van ons absoluut vertrouwen . . .!' Na zijn dankwoord biedt Van Thijn Avé een zilveren miniatuurdraaiorgel aan, dat "Aan de Amsterdamse grachten' kan spelen. Gérard en ik gaan delegatieleden begroeten. Uit het deelnemersboekje, heel handig met foto's en functies, weet ik al dat wij ongeveer de enigen zijn die niet de titel President, Voorzitter, Directeur, General Manager, Partner of Secretaris Generaal voeren. Meest opmerkelijke bekende in het gezelschap is Herbert Steinweg, President Elcee Haly, in speelgoed, die ik niet herkende en tòch hadden we 60 jaar geleden in dezelfde klas van de "Overgangsschool' gezeten waar joodse vluchtelingenkindertjes Nederlands leerden.

Hoe belangrijk wij wel zijn blijkt als wij in de delegatiebus naar het hotel terug rijden. Twee motoragenten met blauwe zwaailichten wurmen ons virtuoos door de permanente verkeersopstoppingen. Op mijn kamer grote doos bonbons en welkom-briefje van dierbare vrienden Max en Fransje. Max is hier de Philips-man, Fransje is Noortjes (mijn echtgenote) oudste vriendin. Behalve bonbons ligt ook batikhemd, verstrekt door Amsterdam Promotion klaar. Maat XL. Pas het en krijg in mijn eentje de slappe lach. Mouwen reiken tot op enkels, hemd zou japon zijn. Dat gaat dus niet. Slaap toch lekker.

Maandag

Delegatie-ontbijt om 7.15. Doen er niet aan mee. Hebben dispensatie. Moeten vanavond optreden en fit zijn. Nemen ook niet deel aan bezoeken aan diverse ministeries, aan Tanjong Priok Haven en missen opening van tentoonstelling in Maritiem Museum, want wij repeteren in Erasmushuis. 's Morgens Fransje gebeld om voor bonbons te bedanken en vraag haar, als zij vanavond naar ons concert komt, of zij onderweg nog 2 batikhemden voor mij wil kopen, met menselijke maten. Heb er maar één, vorig jaar hier gekocht. Vergeten dat batikhemd hier officiële avondkleding is.

Zo veel prettiger. We hebben er in gespeeld. Doe je bovenste knoopje dicht, staat gelijk aan rokkostuum, bovenste knoopje open is smoking. Geholpen door jet-lag slapen we gat in de middag en laten ons uitgerust naar het Erasmushuis, Nederlands Cultureel Centrum, brengen. De delegatie kan er helaas niet bij zijn. Voor hen is er een diner bij de gouverneur. Toch is de zaal vol. Aandachtig en dankbaar publiek. Geven 2 toegiften en ontvangen de Erasmuspenning. En 2 ideale batikemden van Fransje.

Dinsdag

Delegatie-ontbijt 07.45. Ons niet gezien. Hebben dispensatie. Slaan wederom een aantal bezoeken over, maar horen toch met grote voldoening dat gisteren in Scheepvaartmuseum een overeenkomst plechtig werd getekend voor samenwerking tussen aantal Amsterdamse en Indonesische musea. Lunch in enorme balzaal van Sahid Jaya Hotel en Tower. Sprekers mr. Frans Seda en Robert de Vilder, op thema "Amsterdam-Indonesia'. We krijgen 2 bonnetjes, een voor "soft drink', een voor "beer'. 14.00 uur. Voor wie wil een ritje naar Bogor, vroeger Buitenzorg, Botanisch Park en buitenverblijf van Presidenten. De zeer goede gids kent elke boom en elke struik en kan er boeiend over vertellen en laat onderweg staaltjes van slingerapen-gymnastiek zien.

Er moeten hier pythons, schorpioenen en vele andere dieren rondkruipen, -vliegen en -rennen. Zien 3 apen en gedenkteken voor Raffles, die hier overleed maar elders werd begraven. Raffles was hier Engels gouverneur, schafte slavernij af, maar zijn faam leeft voornamelijk voort door Raffles Hotel in Singapore, waarvan een barman de beruchte Singapore Sling uitvond. Het zomerpaleis zagen wij alleen van buiten. Schijnt vol te hangen met naaktschilderijen. Wellicht Sukarno's ma^itresses. Hij had er 300.

17.45. Sandwich in coffeeshop van hotel. Naast ons 2 Amerikanen. De een kijkt maar steeds naar onze batikhemden, met jaloerse blikken, lijkt het wel. ""Excuse me, I am from Dallas, weet u waar ik batikhemden in grote maten zou kunnen vinden? Heb XL.'' Mijn XL schiet me te binnen. Ik vraag of hij even op wil staan dan kan ik zijn size schatten. En daar verheft zich een soort vleesgeworden Empire State Building. Ik roep omhoog ""wait a minute'', snel naar mijn kamer, haal mijn XL, hij past het ter plaatse; het zit als gegoten! Weer iemand gelukkig gemaakt.

18.30 uur. In Erasmushuis ontvangt vanavond burgemeester Van Thijn en speelt Van Oudenaarde. Grote vlag van Amsterdam siert het podium. W. van Hooff, platenproducent, (merk "Erasmus'), is over uit Holland, met CD's van Oudenaarde en drukt ons onze nieuwste CD in handen die wij nog niet gezien hebben!

Van Oudenaarde speelt uurtje licht klassiek, begint met de Bach waarmee Dame Myra Hess altijd eindigde en eindigt met parafrase op Amsterdamse liedjes, ontvangt uit handen van Van Thijn ingelijste gouden CD, 100.000 exemplaren verkocht!

Gezellig napraten, overal buffetten, Van Thijn zegt dat deze paar dagen hebben geholpen om wat afstand te nemen van de Bijlmerramp, maar hij vliegt toch overmorgen weer terug.

Woensdag

07.30 uur. Delegatie-ontbijt. Wij hebben dispensatie. Niet goed geslapen. Gestudeerd. Vanavond spelen wij in ambtswoning van ambassadeur Van Roijen. Op het programma een Nederlands werk, de reeds nu evergreen geworden "sonatine' van Ton de Leeuw en een Suite van de Indonesische componist Mochtar Embut, die in 1973, op 39-jarige leeftijd overleed. Eenvoudige, goede muziek met hier en daar zelfs gamelan-reminiscenties. De leesbare partij ontvingen we een dag voor ons vertrek. Mag er nog wel even naar kijken. 12.30 uur. Lunch in de Executive Club, van de Hollandse Vereniging, waarvan Max gastheer is. Voor 't eerst mogen de vrouwen mee. Ik verdenk Fransje ervan dat zij dat heeft doorgedrukt. Gezellig is het in elk geval. Van Thijn is gastspreker en geeft een boeiend relaas over hoe Amsterdam thans reilt en zeilt. Vanzelfsprekend opent hij met de ramp in de Bijlmer, memoreert de optimale samenwerking van de vele betrokken instanties, gaat dan over op de gigantische IJ-oeverplannen, waarbij ook een Indonesia House van vorstelijke afmetingen is te verwachten, nieuwe metroplannen en de drugsbestrijding. Indrukwekkend en je hoort nog eens wat.

18.00 uur. De ambassade-auto haalt ons op. In de grote muziekkamer staat alles al klaar, we verzetten nog een paar stoelen en het lichtprobleem wordt ook verholpen. Mevrouw Van Roijen is zeer behulpzaam en vindingrijk. Ook vanavond een uitverkocht huis met een groot aantal Indonesische gasten. Als ik over Mochtar Embut vertel, zie ik vele Indonesische hoofden instemmend knikken. Hij was bekend. Ook haal ik een persoonlijke herinnering aan wijlen dr. Jaap Kunst, musicoloog en groot kenner van gamelan-muziek op en ook dat veroorzaakt instemmend geknik. Prettig souperen buiten. Bij uitgang ligt onze CD klaar, als souvenir mee te nemen. Morgen naar Surabaya. ""U wordt verzocht koffers om 24.00 uur op te laten halen.'' Souvenirs van talloze orkest-toernees drijven boven.

Donderdag

Ontbijt om 06.15. Geen dispensatie. 07.00 uur naar airport. 09.40 zijn we in Surabaya. Surabaya heeft maar 3 miljoen inwoners, (30.000 in '45), tegen de 9 miljoen van Jakarta, maar lijkt net zo vol en druk. Vooral door de zwermen brommers en betjas, trap-taxi's. Hyatt Regency, welkomstdrankje met orchidee op rand van glas. INA-lunch in de balzaal waar we vanavond 2 keer zullen spelen, na de soep en na het dessert. Er is een podium, maar de vleugel staat verloren in een verre hoek. Wij spelen het klaar dat 's avonds de vleugel òp het podium staat. 's Middags eerst nog een uitje naar Tretes, hoog gelegen, koeler, mooi uitzicht, vulkaan, heilige berg en gigantische reclameborden die maar al te vaak het uitzicht belemmeren. Het regent. Wij hebben alle dagen weinig zon gezien, maar de temperatuur bleef toch wel zo'n behaaglijke, vochtige 30 graden Celsius. Het diner. De officiële gastheer Van Thijn is al op de terugreis. Wij strijken, ""kindly supported by KLM Royal Dutch Airlines, Loeff Claeys Verbeke en Price Waterhouse'', onze tussengangen er uit. Gérard en ik zitten aan VIP-tafel, want die is het dichtst bij podium. Ach, elke tafel is VIP-tafel in zo'n gezelschap. De burgemeester van Surabaya is heel vriendelijke, oudere heer, sereen, zoals vele Indonesiërs. Consul van der Meulen kennen wij van vorig jaar, toen hij ons van vliegveld afhaalde. Diner loopt uit. Wij eindigen maar met onze twee kortste, snelste stukjes. Iedereen wil hier vroeg naar bed. Geen wonder als je om 4 uur op moet staan voor het eerste gebed, tenminste als je moslim bent. Praten nog wat na op mijn kamer met Dick Ernst, die nog een scheutje whisky over heeft. Hij is tevens belangrijke bron van inlichtingen. Hoor dat de Vilder, namens Amsterdamse bedrijfsleven 700.000 gulden aan studiebeurzen en kadervorming voor Indonesische studenten beschikbaar heeft gesteld.

Vrijdag

07.15 uur. Delegatie-ontbijt. Dispensatie. Missen bezoek aan PT Pal-scheepswerf met aansluitend bezoek aan Kampong-verbeteringsprojecten. Dick Ernst doet later enthousiast verslag. Na de lunch uiteenzetting met dia's over de stadsreiniging, "Clean Surabaya'. Gérard en ik vragen om verschoning als wij een bezoek aan de vuilverbranding aan ons voorbij laten gaan. Boodschappen. Uit 300.000 inheemse voorwerpen kies ik uiteindelijk 3 dezelfde bladwijzers.

18.45 uur. Bus naar diner, aangeboden door burgemeester in Majors Office, een klein paleisje, eens bewoond door G.G. Daendels. Ook een Australische handelsdelegatie arriveert. Gezamenlijk diner rondom grote dansvloer, alwaar snoezige dansmeisjes sierlijke dansen dansen, begeleid door gamelan-orkest of electronisch orgel met croonster. Ceremoniemeesteres houdt teugels strak. Tegen hun wil moeten 3 Australiërs een liedje zingen, stoten een paar onverstaanbare klanken uit en verdwijnen snel. ""And our Dutch guests hebben in hun midden Theo Olof, violinist en Gerard van Blerk, pianist. Here they come!'' Had je gedacht. Ik heb geen viool mee, er is geen piano, en gespeeld hadden we zeker niet. Maar Dick Ernst laat dat niet op zich zitten. Hij heeft in een mum van tijd de complete delegatie op de vloer en dit indrukwekkende koor geeft een weergaloos "Piet Hein' en "Aan de Amsterdamse Grachten' ten beste. De Moulin Rouge-sfeer wordt nog aangedikt als de danseresjes 3 heren uit het publiek plukken die op westerse sierlijke wijze mee moeten dansen.

Zaterdag 24 oktober

Vandaag vertrekken wij. De delegatie valt uiteen. De "Haven'-mensen reizen nog langs een paar havens, anderen gaan nog meer zaken doen, in Hongkong of Singapore. Maar eerst is er nòg een City-tour met 2 stoppen: batik-shop en Oranje Hotel (de moeite waard) en de afscheidsparty. Hier houdt F. Sickinghe een interessant betoog over de geschiedenis van Java en over de heilige gamelan, waarvan er nog maar enkele bekend zijn. De reisleiding krijgt welverdiende complimenten en cadeautjes en zoentjes.