Parthenocratie

In het artikel van Gideon Rafael, "Het is de plicht van de Duitse staat dit vuur te doven' (NRC Handelsblad, 13 oktober) wordt onwillekeurig duidelijk aangegeven wat de impasse van het moment is.

Het Duitse volk heeft ondanks 1480 gewelddaden met 62 doden en drieduizend gewonden, in 1930 en 1931 begaan door militante nazi's, democratisch voor Hitler gekozen. Het verwierp daarmee geen democratische waarden, maar normen afkomstig uit het joods-christelijke humanisme die oorspronkelijk zelf tégen de wil van het volk waren opgelegd: "Gij, Volk, zult niet doden', etc.

Het rituele gebruik van het woord democratie voor een ethiek die in feite noch democratisch noch ondemocratisch is, kan slechts verwarring stichten. Alleen een verandering van politiek vocabularium kan de impasse doorbreken, maar politici zijn zó verknocht aan het keurig uit hun hoofd geleerde woordje "democratie' dat de verwarring onder hun hoede alleen maar kan toenemen. Er rust, vooral vanuit de VS, een zó groot taboe op andere woorden, dat de veel geschiktere term "parthenocratie' (niet te verwarren met partitocratie) vooralsnog weinig kans lijkt te maken.

    • Ben Hoffschulte