Omou Sangare en haar band spelen nog steeds akoestisch; Zelfs macho's zijn niet doof

Concert: De Malinese zangeres Oumou Sangare en haar band. Gehoord: 30/10 Melkweg, Amsterdam. Verder te horen: Vanavond RASA, Utrecht, 1/11 Stadsschouwburg, Nijmegen (Music Meeting).

De uit het zuiden van Mali afkomstige zangeres Oumou Sangare werd net 22 toen zij naar Ivoorkust reisde om haar liedjes op te nemen. De trip was niet tevergeefs, in één jaar werden er 200.000 cassettes van verkocht, nog afgezien van de illegale kopieën.

Producer Ibrahim Sylla was stomverbaasd over zoveel succes zonder dat er aan de opnamen ook maar één synthesizer of drumcomputer te pas gekomen was. Van de cassette is inmiddels een cd gemaakt (Moussolou WCD021) en zondag jongstleden trad Sangare voor de VPRO-televisie op in het programma Reiziger in Muziek, nog steeds vrijwel akoestisch. Het typische Wassoulou-geluid van haar groep weerspiegelt de bedaarde rust van een vredig, loom dorp. Maar de modernisering staat voor de deur, en dat is waar Sangare over zingt: veranderende zeden en zinnen. In de titelsong van de cd staat zij pal voor de rechten van de vrouw, en Diya Gneba is een pleidooi voor vrije partnerkeuze en tegen het traditionele, gearrangeerde huwelijk. Duidelijk is dat Oumou Sangare alles meeheeft om dit soort boodschappen uit te dragen. Zij ziet er prachtig uit en heeft zo'n helder en vérrijkend geluid dat zelfs sceptische macho's niet doof kunnen blijven.

Dat de import van Westerse ideeën ook gevolgen heeft voor de traditionele muziekcultuur werd in de Melkweg snel duidelijk. De groep speelde aanzienlijk luider dan op de cd, de bespeler van de kamalengoni, een landelijke vijfsnarige harp, had voor extra effect een microfoon in zijn klankkast gehangen. De balans tussen de zang en instrumenten was door dit alles niet ideaal, de violist en de bespeler van de metalen schraper stonden er soms wat verloren bij. Men kan er om treuren, maar zin heeft het niet. Zoals kolenmijnen onrendabel worden en grammofoonplaten antiek, zo ook heeft de landelijke Afrikaanse cultuur meer verleden dan toekomst. Wie er gisteren nog aan twijfelde, hoefde slechts te letten op de trommelspeler die onder zijn prachtige traditionele kostuum heel trots een paar witte sportschoenen liet zien. Zij waren lelijk en lomp maar wel hartstikke modern.

    • Frans van Leeuwen