Norman verdiept haar versie van Das Lied von der Erde

Concert: Rotterdams Philharmonisch Orkest o.l.v. Edo de Waart m.m.v. Jessye Norman (sopraan) en Michael Sylvester (tenor). Programma: R. Wagner: Siegfried Idyll; G. Mahler: Das Lied von der Erde. Gehoord: 30/10 De Doelen Rotterdam.

Dertien jaar na haar laatste optreden in Rotterdam stond Jessye Norman daar gisteren weer op het podium van De Doelen en gaf met haar optreden in Mahlers Das Lied von der Erde weer glans aan het Rotterdamse muziekleven in de moeilijke tijden voor het Rotterdams Philharmonisch Orkest. De directeur nam gisteren ontslag, het aanblijven van chef-dirigent Jeffrey Tate staat volgende week ter discussie. Maar Edo de Waart, de voor-voor-vorige chef-dirigent, leidde het uitstekend spelende orkest, geheel geconcentreerd op de muziek, naar een memorabele uitvoering van Das Lied von der Erde. Het was, zeker wat het aandeel van Norman betreft, de beste vertolking van Mahlers indringendste werk die ik ooit in de concertzaal hoorde.

Het concert, dat donderdagavond in het Amsterdamse Concertgebouw was gegaan als onderdeel van de serie "Grote solisten', begon al voortreffelijk met een bijzonder gelukkig en glanzend uitvallende uitvoering van Wagners Siegfried Idyll. Het stuk, ooit een thuis in Triebschen gespeeld verjaardagsgeschenk aan Cosima, de moeder van Wagners zoon Siegfried, kreeg ook in de grote Doelenzaal een subtiele en intieme sfeer, breekbaar eigenlijk en soms zelfs bijna aarzelend.

Wegens het hoogstpersoonlijke karakter van die muziek was het een zinvolle programmering, voorafgaand aan Mahlers laatste weemoedige lofzang op al het wonderbaarlijk schone en tegelijk angstaanjagend vergankelijke op aarde, uitmondend in Der Abschied, waarin de wereld en het menselijk leven worden getransformeerd tot eeuwige en alomvattende hemelse gelukzaligheid.

De Amerikaanse tenor Michael Sylvester, vervanger van de zieke Vinson Cole, wist zich wat volume betreft tegenover het schallende orkest goed te handhaven in het altijd moeilijke eerste lied, Das Trinklied vom Jammer der Erde, waarvoor eigenlijk een stem als een klaroen is vereist. En hoewel Sylvester zeker ook in zijn twee andere liederen voldeed, was het toch jammer dat hij niet iets meer blijk gaf van die rijke en uitdrukkingsvolle voordracht waarin Norman excelleerde.

De vertolking van Jessye Norman blijkt sinds haar plaatopname met Colin Davis van tien jaar geleden flink verdiept en vergaand gedetailleerd, soms bijna fluisterend en met innigheid of verbazing pianissimo "gesproken' en juist op die momenten meer direct aansprekend dan in de voluit extatisch gezongen frasen. Absolute hoogtepunten waren de verstilde passages rondom het met huiveringwekkende expressie gespeelde instrumentale deel in Der Abschied en een regel als Ich suche Ruhe für mein einsam Herz.

Opvallend prachtig gespeeld in de orkestbegeleiding waren de bijdragen op hobo en fluit van broer en zus Bart en Marieke Schneemann. Tijdens het applaus na Der Abschied werd ook het afscheid van de pensioengerechtigde cellist Jan Hollinger gevierd. Hij kreeg vele bossen bloemen èn een zoen van Jessye Norman.

    • Kasper Jansen