Galliano maakt veelkleurige muziek

Concert: Galliano. Bezetting: Rob Gallagher, Constantine Weir en Valerie Etienne (zang), Ernie McKone (bas), Crispin Taylor (drums), Crispin Robinson (percussie), Mick Talbot (toetsen), Marc Vandergucht (gitaar), Michael Snaith en Steve Amedee (dans). Gehoord: 29/10 Paradiso, Amsterdam.

Opvallend ondervertegenwoordigd bij de laatste editie van het North Sea Jazz Festival was de hippe nieuwe "jazzdance" stroming uit Engeland. Weliswaar organiseerde discjockey Graham B er een van zijn befaamde jazzbops, maar van spraakmakende groepen als The Young Disciples, The Brand New Heavies en Galliano ontbrak elk spoor. Laatstgenoemd drietal maakt platen voor het Talkin Loud-label van Giles Peterson, een discjockey die in 1988 verantwoordelijk was voor de opkomst van de zogenaamde "acid jazz".

Uit onvrede met de mechanische en onpersoonlijke house-muziek, begonnen enkele smaakmakers uit het Londense clubcircuit een campagne om een jong publiek te interesseren voor "organische" muziek, zonder samples en gespeeld op echte instrumenten. Een van hen was de blanke rapper Rob "Galliano" Gallagher, die zich voor zijn bijdrage aan de lp Acid Jazz And Other Illicit Grooves omringde met gelijkgestemde muzikanten. Geïnspireerd door de allereerste rapgroep The Last Poets, maar ook door grootheden uit de jazz als Archie Shepp en John Coltrane, ontwikkelde Galliano zich na het vorig jaar verschenen debuutalbum In Pursuit Of The 13th Note tot de succesvolste vertegenwoordiger van de jazzdance-beweging.

Strikt genomen speelt Galliano geen jazz, maar een soort smeltkroesmuziek waarin ook soul, rap en reggae een plaats hebben gevonden. De vraag "what is jazz?" die Galliano zich in een songtitel stelt, blijft onbeantwoord. Het veelkleurige gezelschap stelt zich in dienst van de groove; het lome dansritme dat een uitverkocht Paradiso van begin tot eind in beweging zette. Terwijl voormalig punkrocker Paul Weller een dag eerder op hetzelfde podium krampachtig probeerde om aansluiting te vinden bij de nieuwe trend, neemt toetsenman Mick Talbot uit Wellers vorige groep The Style Council een prominente plaats in bij Galliano. "Uncle Mick" en bassist Ernie McKone leggen een solide basis voor een hypnotiserende vorm van dansmuziek.

Rob Gallagher staat als een koddige tuinkabouter voor zijn orkest, dat hij dirigeert met karikaturale armgebaren. Zijn rap- en zangpartijen worden verdienstelijk ondersteund door soulzangeres Valerie Etienne, terwijl een tweetal dansers de aandacht trekt door heen en weer te banjeren en bellen te blazen. Het bruisende optreden zet de tendens door van het nieuwe album A Joyful Noise Unto The Creator, dat lome soulritmes combineert met aanstekelijke zangpartijen. Het opzwepende "nanana"-koor van "Jus' Reach' zou afkomstig kunnen zijn van een oude plaat van Sly & The Family Stone, terwijl in "Prince Of Peace' een geslaagde fusie tot stand komt tussen ingewikkelde jazz en toegankelijke popmuziek. “Wie zwarte muziek wil spelen”, licht Gallagher ten overvloede toe, “moet proberen om iets van de zwarte cultuur te begrijpen."' Galliano's muziek is niet zwart of wit, maar neemt gaandeweg alle kleuren van de regenboog aan. Na een krappe anderhalf uur was de enige klacht, dat het concert voor de nog lang niet moe gedanste aanwezigen wel twee keer zo lang had mogen duren.

    • Jan Vollaard