Tweede Hardrock Encyclopedie; Frele meisjes en heavy metal

Hans van den Heuvel e.a.: De Hard Rock & Heavy Metal Encyclopedie. Uitg. Strengholt, 385 blz. Prijs ƒ 39,90.

De uitgever die zich waagt aan en naslagwerk over hardrock en heavy metal, hoeft zich geen zorgen te maken dat de langharige en in spijkergoed gehulde doelgroep uit ongeletterden bestaat. Nederland kent tenminste twee gespecialiseerde hardrocktijdschriften, die elk kunnen rekenen op een trouw en geïnteresseerd publiek. Uit de colofons van Aardschok, Meltdown en het breder georiënteerde Oor recruteerde samensteller Hans van den Heuvel de medewerkers van de herziene Hard Rock & Heavy Metal Encyclopedie. Een belangrijke verbetering is de index, die de eerste editie uit 1989 moest ontberen. In een oogopslag kan nu worden nagegaan dat ook Bob Dylan, Barry Hay en Frank Zappa een rol hebben gespeeld in het universum van de hardrock.

Wie niet in de materie is ingevoerd, zal zich wellicht verbazen over het eigenzinnig taalgebruik van de doorsnee hardrock-specialist. Zo is de groep Ambrosia een "rock-outfit, gestationeerd in Amerika' en wordt de klassiek geschoolde hardrockgitariste Kat omschreven als "het frêle New Yorkse vrouwtje'. Onwillekeurig schemert het vaak gehekelde seksisme van de hardrock in het proza door. Maar de muzikale eenkennigheid van de aanhangers van dit genre wordt in de encyclopedie op een bewonderenswaardige manier doorbroken. Naast voor de hand liggende namen als Metallica en Iron Maiden, is er ruime aandacht voor punk, speed- en deathmetal, grunge en andere randgebieden. Nirvana verdiende een eigen entry en de Sex Pistols maakten zelfs "de beste hardrockplaat van 1977'.

Met de prioriteiten is het hier en daar wat merkwaardiger gesteld. Zo krijgt de Duits/Amerikaanse Led Zeppelin-imitatie Kingdom Come bijna evenveel ruimte als Led Zeppelin zelf. En hoewel de schrijver van een kwart pagina over gitarist Randy Hansen zich kwaad maakt over de "lijkenpikkerij' van deze Hendrix-imitator, komt Jimi Hendrix er zelf met een bedroevend summier stukje nogal bekaaid vanaf. "De man zou bijna een eigen encyclopedie moeten hebben', luidt de ingebouwde verontschuldiging die de vraag oproept waarom bij dit even sympathieke als hobbyïstische boek niet een handzame bibliografie kon worden bijgevoegd naast de uitgebreide overzichten van platen en video's. Of zou het misschien toch waar zijn dat hardrockers niet van lezen houden?