Etta James Etta James: The Right Time (Elektra ...

Etta James Etta James: The Right Time (Elektra 7559-61347-2). Distributie: Warner Music.

Portret van Hedwig Jurriaan Andriessen - Hedwig's portrait (Oreade, or 2894)

Neil Young Neil Young: Harvest Moon, Reprise 9362-45057-2

Etta James

De nieuwe cd van Etta James (1938) bevat weinig nieuws en dat is heel goed; een "red hot soul mama' zoals zij moet vooral niet afkoelen en tot bezinning komen. Geen gezeur over het hogere; de man en de bijslaap, dat zijn de zaken waarvan James wakker ligt, al sinds ze in 1954 "Roll With Me Henry' schreef.

In het donker lijken die kerels nog wel eens wat, getuige het uitnodigende titelstuk "Nighttime Is The Right Time'. 's Ochtends volgt echter de kater, zoals bezongen in de van Isaac Hayes geleende soul-slijper "You're Taking Up Another Man's Place' en in "Wet Match' ("Your love is like trying to light a fire with a wet match').

De ondersteuning bij al deze ellende is ideaal, een vijf man sterke blazerssectie met onder anderen Hank Crawford, gitarist Steve Cropper, hammondorgelaar Lucky Peterson, en in één stuk ("Give It Up' van Alan Toussaint) Steve Winwood als zanger. Het elfde en laatste nummer van de cd is "Down Home Blues' van George Henry Jackson. "Do you mind if I kick off my shoes?' vraagt James hierin huiselijk aan haar gastheer. De luisteraar moet zelf weten wat hij met zijn schoenen doet, maar dit is wel een ideale dansplaat.

Etta James: The Right Time (Elektra 7559-61347-2). Distributie: Warner Music.

FRANS VAN LEEUWEN

Portret van Hedwig

Jurriaan Andriessen (1951-1991), een neef van de componisten Louis en Jurriaan Andriessen, was in eerste instantie graficus. Een van zijn litho's is een portret van zijn vrouw Hedwig, dat is opgebouwd uit muzieknoten. Van een afstand is het ovale portret, waaraan Andriessen zes jaar heeft gewerkt, een herkenbaar gezicht, van dichtbij blijken het 54 composities voor piano te zijn. De ogen ontstaan bij voorbeeld door een snel loopje in een mooie ronde beweging van beneden naar boven en weer terug te laten bewegen, de pupillen zijn samengeklonterde zestiende nootjes. De notenwaarden (variërend van open hele noten tot tweeëndertigste trillers) bepalen de grijstinten van het portret.

Het aardige van het Portret van Hedwig is dat de muziek niet slechts een grafische functie heeft, maar ook gewoon te spelen is. Het zijn geen meesterwerken, maar ze bewijzen dat het beeld is opgebouwd uit echte muziek. De stijl loopt uiteen van boogie tot Bach, van quasiromantische improvisaties tot statige, barok aandoende akkoordopeenvolgingen. Behalve titels als fuga, energico en inventie, zijn er ook delen die "het haar', "de neus' of "de lippen' heten, zonder dat de muziek overigens associaties oproept met de delen van het gezicht waarnaar ze verwijzen.

De uitvoering, uit 1987 door Jurriaan Andriessen zelf, klinkt wat onbeholpen en stug (deels als gevolg van de wat blikkerige piano), maar dat verleent de cd een zekere authenticiteit. In het bijbehorende boekje staat het portret in het klein afgedrukt, via de platenmaatschappij is een betere afdruk te bestellen.

Jurriaan Andriessen - Hedwig's portrait (Oreade, or 2894)

PAUL LUTTIKHUIS

Neil Young

Harvest Moon is het langverwachte vervolg op Harvest, de plaat waarmee Neil Young in 1972 zijn grootste solosucces boekte. De Canadese Amerikaan zette zijn reputatie herhaaldelijk op het spel met ontoegankelijke synthesizermuziek, harde rockplaten of een ouderwets bluesalbum en zijn platenmaatschappij bleef aandringen op een nieuwe knieval naar het grote publiek. Met praktisch dezelfde muzikanten als twintig jaar geleden, zoals de prominent aanwezige steelgitarist Ben Keith en achtergrondvocalisten Linda Ronstadt en James Taylor, laat Young de harde elektrische gitaarmuziek van zijn voorlaatste album Ragged Glory mijlenver achter zich voor een akoestische, country & western-getinte aanpak. Op sommige momenten grijpt Harvest Moon openlijk terug op tekstonderwerpen en akkoordenschema's van Harvest. Zo is "You And Me' een terugblik op "Old Man', met dien verstande dat de zanger zichzelf nu afschildert als de berustende oude man met de grijzende slapen. “I'm a dreamin' man,” zingt hij melancholieker dan ooit. “Yes, that's my problem.” Afgezien van een enigszins uit de toon vallend requiem voor de regenwouden van het Amazonegebied in het langgerekte "Natural Beauty', neigt Harvest Moon naar muzikale eenvormigheid en gezapige teksten over de dagen van weleer en de hond die er niet meer is. Neil Young is op zijn best als hij manoeuvreert tussen extremen, zoals hij dat deed op Freedom uit 1989, zijn beste plaat van de laatste jaren. Een onontkoombare moderne folksong als "Rocking In The Free World' ontbreekt op Harvest Moon, al komt het indringende liefdesliedje "Unknown Legend' dicht in de buurt. Neil Young blijft een van de meest relevante popmuzikanten van de afgelopen dertig jaar, maar daar zullen de fans van Sonic Youth en Metallica voorlopig even geen boodschap aan hebben.

Neil Young: Harvest Moon, Reprise 9362-45057-2

JAN VOLLAARD