Zo luisterrijk

Het hoefje van een ree in het zand, de stem van een raaf in de lucht, de stijfheid van de wind in mijn gezicht, daar draai ik mijn hand niet voor om, daar heb ik woorden voor. Maar het laatste rood van een alleenstaande eik op het Rozendaalse Veld, daar kan ik niet tegenop, daar sta ik machteloos.

Mag je schrijven dat iets onbeschrijflijk is? Ik dacht van niet. Onbeschrijflijk is een beetje achterbaks. Onbeschrijflijk drukt zich voor kritiek en beschrijft ondertussen wel degelijk. Dat deugt niet.

Aan de andere kant: het is een woord met muziek, het heeft met al zijn ij's iets verleidelijks. En in feite weet ik precies wat onbeschrijflijk inhoudt. Als ik al schrijvende één ding geleerd heb is het wel waar de grenzen liggen, de mijne althans.

Veel woorden zijn goed bruikbaar. Ik noem maar wat: winterkoninkje! Het weegt natuurlijk niet op tegen het vogeltje zelf, maar valt toch heel behoorlijk samen met mijn indruk ervan. Met winterkoninkje kan ik uit de voeten.

Maar andere...rood, wat zeg je nou met rood? Rood, dat dekt nog geen tiende van mijn indruk van die eik op het Rozendaalse Veld.

Waarom zo feestelijk, zo luisterrijk?

Verhéugen bomen zich op de winter?

Kan het ze niet schelen dat onze bossen sterven?

    • Koos van Zomeren