Links in Europa

ALS HET LAGERHUIS volgende week toch nog het verdrag van Maastricht goedkeurt, is dat waarschijnlijk een averechts gevolg van het ingrijpen van Labour-leider John Smith in het Britse Europa-debat. Net had John Major zijn eigen achterban extra de dampen aangedaan met het laten lekken van een plan voor vervroegde verkiezingen, mocht de rebellie tegen "Maastricht' onder de Tories dramatische vormen aannemen, of Smith dreigt de Conservatieven weer op een hoop te drijven.

Labours standpunt wordt met de dag ingewikkelder: de socialisten zijn in principe voor verdere Europese integratie, maar weigeren genoegen te nemen met Brittanniës "opting out' wat betreft de sociale paragrafen. Daarom had bij de fractie het voornemen postgevat zich bij stemming te onthouden. Maar nu Majors positie in de waagschaal is geworpen, wil Labour graag een handje helpen om de Conservatieven te onttronen. Groeiende ongeloofwaardigheid op het stuk Europa wordt ter linkerzijde op de koop toe genomen.

Enigszins in hun eigen maoeuvres bekneld geraakt zijn de Britse socialisten een vlucht naar voren begonnen. De verschillende socialistische en radicale fracties in het Deense Storting hebben gezamenlijk een commentaar op "Maastricht' geschreven dat het Deense gezicht moet redden. De Deense regering heeft dit pleisterwerk inmiddels haar steun gegeven en zal nu de rest van de Gemeenschap trachten te overtuigen dat de Europese architectuur er niet minder van wordt. Maar Labour heeft het Deense plan al te licht bevonden en beweert daarin een rechtvaardiging te vinden voor een tegenstem komende week. Het voorbeeld van Major maakt school: schuilvinkje spelen achter de rug van de Denen.

ABSURD GENOEG: links Denemarken wil dezelfde "opting out' bij de sociale paragrafen die Major, aangevuurd door het Britse patronaat, in Maastricht voor Brittannië wist te bedingen en waartegen links Brittannië in het geweer is gekomen. Deens links vreest dat de Deense verzorgingsstaat in Europa ten onder zal gaan, Labour wil Europa als hefboom gebruiken om de onder Thatcher in het ongerede geraakte Britse verzorgingsstaat weer op te bouwen. Inderdaad, iemand moet "Maastricht' verkeerd hebben begrepen.