Lubbers

Met de woorden dat de samenleving in de winter was terechtgekomen, maakte CDA-politicus drs. R.F.M. Lubbers zijn entree als minister-president. Volgende week woensdag, 4 november, is het precies tien jaar geleden dat hij werd beëdigd.

Het zou het begin worden van het "no nonsense-tijdperk'. Een miljonair ging Nederland het aanhalen van de broekriem bijbrengen. Het sloeg aan. De jaren tachtig zijn de jaren van Lubbers geworden. De jaren waarin de berichten uit Den Haag doorspekt waren met termen als bezuinigen, ombuigen, saneren, korten en snoeien. Het regeerakkoord was het allesbepalende richtsnoer. De CDA-fractie die zich eind jaren zeventig onder fractievoorzitter Lubbers had ontwikkeld tot niet te negeren machtsbastion kon onder Lubbers als minister-president slechts instemmen met de kabinetsplannen. Tien jaar Lubbers. Het is het tijdperk waarin besloten werd de kruisraketten te plaatsen, die er uiteindelijk toch niet kwamen. Het zijn de jaren van het afscheid der oude ideologieën, waarin de ideologie van de verantwoordelijke samenleving steeds meer gestalte kreeg. Hij is er ook het levende bewijs van dat één en dezelfde persoon met links en met rechts kan regeren. Alweer drie jaar zijn, voor het eerst sinds Drees, rooms en rood op basis van gelijkwaardigheid verenigd in een kabinet. Het einde van het tijdperk-Lubbers komt in zicht, nu het "zondagskind' in de politiek te kennen heeft gegeven in 1994 te willen stoppen. Aan zijn conduite-staat kan hij dan nog wel toevoegen de langst zittende minister-president van Nederland te zijn geweest. Tien jaar Ruud Lubbers, de jaren waarin de revolutie toch weer op de smalle marges bleek te stuiten. Waar ging het goed en waar ging het fout. Onder de titel de "Staat van Lubbers' publiceert deze krant vanaf vandaag een serie artikelen: over de leider, de econoom, de staatsman en de ideoloog Lubbers.