Gilmore op hoog peil in moeilijke aria's

Concert: mezzosopraan Gail Gilmore m.m.v. Limburgs Symphonie Orkest o.l.v. Gerard Oskamp. Programma: opera-aria's van Bizet, Mascagni, Wagner en Verdi. Gehoord: zondagavond in Grote Zaal Concertgebouw Amsterdam.

Buiten kijf staat dat Gail Gilmore een uiterst begaafd en veelzijdig operazangeres is. Ik vraag mij echter af of de irritante manier waarop zij gisteravond ter stimulering van de verkoop van een pas uitgebrachte cd tot superstar werd gepromoot haar wezenlijke muzikale prestaties niet eerder verduistert dan verheldert. Zo lijkt mij alleen al het vijf lieve guldens kostende gladglimmende programma dat naast zeven foto's van de diva (waarvan drie dezelfde) en chique culinaire advertenties slechts rudimentaire informatie over het gebodene bevat, een miskleun van het zuiverste water.

Wat nu het optreden van Gail Gilmore zelf betreft: ik heb niet anders dan het grootste respect voor de voortreffelijke wijze waarop zij zich van haar onmogelijke taak kweet. Op de keper beschouwd is een operaconcert waar één vocale solist buiten verband van medespelers telkens weer een andere rol muzikaal interpreteert, een onding. Waar de interactie ontbreekt moet de zanger de inspiratie bij wijze van spreken uit zijn of haar tenen halen en is dan bovendien genoodzaakt halsbrekende technische toeren stante pede te volbrengen zonder eerst in een rol te kunnen groeien. Gail Gilmore durfde dan nog aan vrijwel uitsluitend berucht moeilijke dramatische mezzo- en sopraanaria's te zingen van onderling zo verschillende componisten als Bizet, Wagner, Verdi en Mascagni.

Dankzij haar expressief, wendbaar en vol geluid weet zij in zuiver vocaal opzicht gemiddeld steeds een zeer hoog niveau te handhaven. De concertsituatie brengt echter met zich mee dat deze in hoge mate communicatieve zangeres slechts een enkele maal de vrijheid neemt om net dat dramatische schepje er bovenop te leggen, nodig om een vertolking niet alleen maar mooi, maar ook meeslepend te doen klinken. Dat gebeurde wel in de aria's "Gerechte Gott' van Adriano uit Wagners Rienzi en de aria "O don Fatale' van Eboli uit Verdi's Don Carlos.

Onder Gerard Oskamps alert muzikale leiding begeleidde het Limburgs Symphonie Orkest de zangeres verrassend soepel en exact.

    • S. Bloemgarten