Poupée

Dikke kinderen, of dunne, schrokkerige lekkerbekjes of kinderen die juist griezelen van eten, eindelijk kunnen ze hun fixatie op voedsel botvieren op een zelf-etende pop.

Je had vroeger wel een soort zuigflesjes met speentjes die je de pop tegen de mond kon drukken waarop het leek of de vloeistof in het flesje verminderde en je had plaspoppen, die gaf je te drinken, weer met een zuigflesje maar bij deze poppen paste het speentje in het getuite babymondje. De vloeistof verdween in het binnenste van de pop en kwam er van onderen door een klein gaatje weer uit. Lieve help, baby was nat! Maar het bleef een tikje kinderachtig, je werd in de maling genomen. Je mocht nooit echte melk voeren, dan ging de pop stinken en die zogenaamde leeglopende zuigfles was helemaal nep, zette je de fles rechtop dan stroomde hij vanzelf weer vol.

Een soort wonder, dat wel, zoals in het bijbelboek Koningen verteld wordt over de profeet Elia en de olie in de kruik van de weduwe van Sarfath. Elia vroeg aan de weduwe of ze een koek voor hem wilde bakken, hij had honger. Ze antwoordde dat ze nog een handvol meel had en een beetje olie in de kruik. Het allerlaatste voedsel voor haar en haar zoon. Ze was er bedroefd over. Elia zei dat ze toch voor hem een koek moest bakken, daarna voor haar zoon en voor haarzelf, en hij beloofde haar dat olie noch meel zou opraken. Aldus geschiedde. De nieuwe zelf-etende pop is ook een wonder, maar één dat minder met hogere machten te maken heeft dan met aards vernuft. Als de poppemoeder haar kind in haar arm meedraagt en een bijna onzichtbaar knopje op de popperug indrukt, er gaat een batterij achter schuil, zegt pop met een Disneyland-stemmetje: “Mamma, mamma, ik heb honger, geef me eten.”

Poppemoedertje haalt een koekje tevoorschijn uit een tasje dat de pop bij zich draagt. Het koekje wordt min of meer in het mondje geduwd en daarna is er het geluid van kauwen en doorslikken te horen. “Mamma, mamma, ik wil méér, geef me méér!” jengelt de pop vervolgens. Weer een koekje, het ritueel herhaalt zich tot in de oneindigheid, totdat poppemoedertje geïrriteerd tegen haar kind snauwt dat ze genoeg heeft gehad en ze moet gaan slapen. En waar die koekjes blijven vraagt u zich af? Nou, die worden via een ingenieus systeem uit een opening in de popperug teruggewonnen.

“Net een brievenbus”, zeggen de kleine meisjes zelf. Volledig intact, zonder dat er vieze luiers aan te pas komen.

    • Carla Bogaard