Drs. A.C.L. Verhoeven (Eindhoven, 1948) deed in ...

Drs. A.C.L. Verhoeven (Eindhoven, 1948) deed in 1968 eindexamen Gymnasium A aan het Aloysiuscollege te Den Haag. Hij studeerde Engels aan de Rijksuniversiteit Leiden, de VU in Amsterdam en de universiteit van Durham (Engeland). Vanaf 1970 is Verhoeven als docent Engels aan zijn oude middelbare school verbonden. Daar is hij tevens de motor van veel "buitenschoolse activiteiten': "debating', de schoolkrant, de bilbliotheek en uitwisselingsreizen. Toon Verhoeven was algemeen coördinator van het vorige week gevierde 75-jarige jubileum van het eerbiedwaardige college.

Dinsdag 13 oktober

Vroeg op. Gewekt met Riccardo Chailly op Radio 4. De derde dag van onze jubileumviering.

Voor ik naar het symposium ga in de Schouwburg met als titel ""Her- en Toekomst van de AC-Cultuur'', fiets ik eerst nog even langs school. De eerste leerlingen verdringen zich al om maar vooral niet EEN film van de filmmarathon te missen. Ook de eerste dansers arriveren. Zij komen voor de dansmarathon. Twaalf uur non-stop demonstraties en wedstrijden.

Even Peter en Marcel van de catering sterkte wensen en enkele kunstwerken, geschonken ten behoeve van Madagascar, "redden' van al te danslustige leerlingen.

Val midden onder de tweede speech het symposium binnen. Bert Erades spreekt dreigende taal over de toekomst in het onderwijs: ""Heilige huisjes omver, de poppen aan 't dansen en het AC op de helling.'' ""Om te overleven is goede democratische besluitvorming van het grootste belang...'' (Je hoort een paar collega's denken: ""Wanneer moet dat dan weer? Tussen het eerste en tweede uur op maandag?'')

In de derde speech stelt Piet Hagen, dat niet de leerlingen wereldvreemd zijn, maar het instituut school. ""Op school wordt hen verteld over Sarajevo 1914 en thuis op de tv zien ze Sarajevo 1992.'' De school staat niet meer centraal in het leven van het kind (maar goed, DAT wisten we al). Zijn stelling: ""De school moet tegelijk een werkplaats zijn midden in de wereld en een vrijplaats op enige afstand daarvan.'' Wat ook nu weer duidelijk wordt is het feit dat een docent elke les een mengeling moet zijn van een vakbekwame uiteenzetter en een kritische opvoerder, begiftigd met engelengeduld, aanpassings- en incasseringsvermogen. En tomeloos energiek. Zevenentwintig keer per week, veertig weken per jaar. Wat is theorie toch mooi!

Terug naar school. Prachtig weer. Kleurrijke bomen. (Het is laag water, maar een strandwandeling zit er vandaag voor mij niet in). Tref in de catering-tent een opa en oma van een tweede-klasser, die zitten te wachten op een dansdemonstratie van hun kleinkind. Trots als pauwen. Prachtig!

Vanavond personeelfeest. Op de uitnodiging staat dat we in feestelijke kleding worden verwacht. Het pak van zondag (Eucharistieviering) hangt nog over een stoel. Het oog wil ook wat. Nog maar even niet denken aan de dag van morgen. In de lokalen waar de debatingcompetition wordt gehouden is de verwarming defect. Morgen vroeg maar even "iets' eerder naar de Oostduinlaan 50. Gelukkig is er altijd genoeg hulp van leerlingen. De school staat misschien niet centraal, maar is er iets gaande dat leerlingen boeit, dan staan ze altijd klaar.

Woensdag

Maandenlang toegeleefd naar 14 oktober. Debating Day. De omroeper deze ochtend heeft echter andere ideeën: ""Goede morgen, het is vandaag woensdag 14 augustus.''

Heel interessant, maar IK ben wel goed wakker. Zeker vandaag. Debatteren is sinds onze eerste prijs "non-native speakers' in Edinburgh in 1991 a "big thing' bij ons op school. Onze overwinning in Edinburgh op het landenteam van Engeland staat nog steeds ook in vele Schotse geheugens gegrift. Derhalve wordt met spanning uitgezien naar deze dag, waarop 5 scholen uit de Haagse regio het tegen elkaar opnemen.

Debatteren kan het best omschreven worden als "georganiseerd bekvechten'. Twee teams van drie kruisen de degens, het ene moet een stelling verdedigen, het andere de stelling aanvallen.

De debatten worden gehouden in twee "Engelse lokalen' die uitpuilen met belangstellenden van binnen en buiten school. Trotse ouders, medeleerlingen, collega's en ook de rector komt tijdens het laatste debat langs.

""Development aid does not develop'' en ""Royal families have the right to privacy''. Charles en Diana hadden er nog wat van kunnen opsteken, want de sprekers hadden hun zaakjes goed voorbereid. En voorbereiding en inleving in vraagstukken zijn niet de enige voordelen van deze activiteit op niveau. Je leert ook nog spreek- en faalangst overwinnen, luisteren naar elkaar en ook voor jezelf opkomen. En dat alles in het Engels! Een hele dag lang.

Het is dan ook niet verwonderlijk, dat ouders hun kinderen aansporen om mee te doen. Dat dat soms juist averechts werkt, zal duidelijk zijn. Ondanks dat krijgen we toch een steeds groeiend aantal belangstellenden, alhoewel het jammer is dat de geslaagden ons telkens aan het eind van het jaar moeten verlaten. Gelukkig zijn de contacten zo hecht geworden, dat ze niet geheel uit het oog verdwijnen.

Om 18.00 uur na 5 debatten van 60 minuten komt de jury de uitslag bekend maken. Het AC wint de competitie en 4 leden van ons schoolteam, Hella, Victoria, Ilona en Martijn zullen samen met Mirjam van scholengemeenschap het Loo uit Voorburg Nederland vertegenwoordigen bij de volgende wereldkampioenschappen in Galgary. Glimmende gezichten en tevredenheid alom. Een leuk team om mee op reis te gaan.

Wie weet doen er volgend jaar wel 7 scholen mee. Het Vlietland uit Leiden en het Edith Stein uit Den Haag waren "duly impressed' als toehoorders.

In de avond nog even binnengevallen bij de literaire avond. Ik ben er met mijn hoofd niet helemaal bij. Dat heeft overigens niets te maken met de prestaties van Herman Pieter de Boer en Marjan Berk, noch met het feit dat er alleen maar Nederlands wordt gesproken.

Naar huis in de gutsende regen. Als dat maar goed gaat buiten op Papendal morgen! Om 00.47 sluit ik het dagboek. De wekkerradio staat op 06.47. Never a dull moment.

Donderdag

07.03 Weerbericht: guur met buien, noord-westen wind.

Als ervaren "strandloper' weet je dat noord-westenwind mooie wolkenmassa's, buien en zon inhoudt. Zou mijn moeder naar goed Brabants gebruik toch stiekem een worst aan de heilige Clara hebben beloofd? Of dwingt een katholieke school, die een sport- en speldag organiseert op Papendal, simpelweg goed weer af? De viering van ons 75-jarig jubileum is nu echt in de hoogste versnelling gekomen. Gisteren dat geweldige succes met debating en nu de gezamenlijke sportdag. Onwillekeurig gaan de gedachten terug naar afgelopen zondag, toen we tijdens de Eucharistieviering in de Paschaliskerk ook met 700 mensen bij elkaar waren. Ik ben niet zo'n "menigtemens'. Ik vind het angstaanjagend, al die drukte. Des te meer was ik tijdens die viering onder de indruk van het minuut stilte, dat we toen in acht namen om de slachtoffers in de Bijlmermeer te herdenken.

In zo'n minuut flitsen talloze gedachten door je heen. De ene stad in rouw, een andere stad in feeststemming. De afweging was niet gemakkelijk...

Mopperende automobilisten, maar ook blije en gespannen gezichten. Vijftien bussen blokkeren de Oostduinlaan, 750 leerlingen en 50 docenten en leden van het onderwijsondersteunend personeel gaan richting Arnhem. Ik begeleid een bus brugklassers. Aangezien ik meer op reis ga met "de bovenbouw' (beklimming van de Snowdon in Wales en de Ben Nevis in Schotland) moet ik wel even wennen aan de pure opwinding, die zich van de "brugpiepers' meester maakt. Zich voor honderd percent gevend begeleiden zij de reis met een groot aantal decibellen. Er zijn 75 teams: "power-piepers', "pink girls' het "onmogelijke team', etc. Het laatstgenoemde team bestaat hoofdzakelijk uit wiskunde-docenten en enkele "andersdenkenden', waaronder ondergetekende. Na uitzinnige oefeningen met earthballs en trapkarretjes eindigt dit team uiteindelijk als vijfde.

Terug in Den Haag wordt de AC-jubileumkrant uitgereikt, gemaakt door de brugklassen. In deze speciale editie wordt veel aandacht besteed aan het Madagascar-project.

Met grote voldoening zie ik dat "mijn' 5VA klas te midden van allerlei onderbouwklassen op de achtste plaats van de lotenverkoop voor Madagascar staat. Een leuk succes.

Over kranten gesproken, in allerlei bladen in de regio wordt op uitgebreide schaal bericht over de festiviteiten. We worden niet vergeten. We ontmoeten veel mensen die naar de toneelvoorstelling AC-variété gaan. Een voorstelling gemaakt door collega Ton van Rijn, jammer dat HIJ nu net ziek moet zijn, en geregisseerd door collega Joep Straathof. Het geeft een overzicht van het AC-leven van de afgelopen 75 jaar. Een mengeling van vrolijke en soms deprimerende sketches over het toen en het nu. Er is in de laatste 25 jaar veel veranderd en dat is misschien maar goed ook. De sterke toneeltraditie op onze school echter is een constante.

Nog even gewacht op collega Marianne die nog een uurtje in de galerie van de geschonken kunst moet staan en dan eindelijk naar huis om aan het dagboek te werken. Het thema van ons feest is ""Het AC bouwt mee''. Leuk, maar het is wel een slopend gebeuren. Nog 2 dagen.

Vrijdag 16 oktober

Barokmuziek van de EO. Het beste medicijn voor mijn opgefokte stemming. Ik heb in vandaag echt geen zin. Heb tegen deze dag opgezien als een berg. Niet in het minst vanwege alle toestanden van het leerlingenfeest. Maar goed, wie A zegt moet ook C zeggen, dus tijg ik naar school. Twee telefoontjes tegelijkertijd. De fotograaf van NRC Handelsblad en de heren van de plaatselijke radiozender, Lokatel, die graag een paar opnames willen maken tijdens het leerlingenfeest en de reünie. Sommigen van hen zijn zelf oud-leerling, dus dat komt wel goed.

De band en de disco komen later in de middag aan. Ieder op hun eigen podium hangen ze zoveel apparatuur op dat het geheel meer lijkt op een audio-winkel dan op een feesttent. Het geluid is dan ook navenant. De buurt kan tot in de wijde omtrek meegenieten. De inspecteur van de gemeente komt met een decibellen-meter. De rector leidt hem vakbekwaam rond en fluistert me 10 minuten later in het oor, dat alles o.k. is.

De brugklassers en tweede-klassers zijn dan al naar huis. De derde-klassers, die voor het eerst na elven mogen blijven, lopen trots rond.

Een band heeft voor- en nadelen. Het voordeel is, dat men echt kan meeleven met de muziek, het nadeel is dat ze maar één type muziek spelen en je het niet iedereen naar de zin kunt maken. Deze nederpopband geeft zich voor honderd procent. Om 12 uur staat de meute te swingen voor het podium en de Tröckener Kecks spelen als toegift "Hart en ziel'.

Best wel toepasselijk. Het opruimen begint om 01.00 uur. Eind van een, achteraf, geslaagde avond. Maar uw dagboekschrijver is blij dat hij zijn bed kan opzoeken. Morgen de reünie. De laatste dag.

Zaterdag

Radio 4 zendt al een paar uur uit, voordat ik afstem. Geen wekker vandaag. De reünie begint om 12.00 uur met een ontvangst voor oud-docenten.

Fietsend naar school kom ik mijn docent Engels tegen. Hij heeft al jaren geleden het onderwijs de rug toegekeerd en werkt nu bij een uitgever. In de personeelskamer is het een drukte van belang.

De eigenlijke reünie begint voor de oudste jaren om 14.00 uur en voor de laatste lichting omstreeks 16.00 uur. Een geweldige organisatie. Iedereen krijgt een naamplaatje opgeplakt (geweldig idee) en wordt ingeschreven.

Om 17.00 uur zijn er 2000 mensen binnen. De twee feesttenten puilen uit. De catering doet goede zaken. Overal kleine groepjes mensen, druk pratend. Ikzelf tref uit mijn eindexamenjaar slechts een enkeling. Maar dat komt misschien wel, omdat ik als docent in die tenten ongeveer 1000 oud-leerlingen heb rondlopen. Een heel apart gevoel. In DEZE menigte voel ik me wèl thuis.

Ook om 17.00 uur een speciale bijeenkomst van oud-leerlingenraadsleden. Tijdens AC-60 begeleidde ik die, dus ook daar weer bekenden (ja, zelfs vrienden). Een van hen besluit om stilte te vragen en begint te memoreren dat ik nu aan mijn derde jubileum-organisatie toe ben. Hij beweert dat slijtage nog niet zichtbaar is. Aardig van hem.

Terug de grote tent in. Even iets eten. Ook daar heeft de catering voor gezorgd. Waar je ook kijkt zie je bekenden. Veel namen zijn je ontschoten, maar toch weet ik er nog best veel. Oud-rector Holleman is er natuurlijk ook. Ik ben geen oud-leerling van hem, maar heb wel veel met hem te maken gehad. Hij is niets veranderd.

Je hoeft de oud-leerlingen, die naar zo'n reünie komen eigenlijk niet te vragen, of ze het goed maken. Anders blijf je weg. Mooie verhalen, droevige verhalen en ook ontroerende momenten. Zoals wanneer plotseling Patrick voor je staat. Een jaar of zes geleden van school gestuurd, toen ik zijn afdelingsleider was. ""Ik loop je al een uur te zoeken'', zegt hij. Hij kwam even melden dat het goed met hem ging. "Hart en Ziel'.

Even een beetje paniek. De wind is plotseling gedraaid en de rook van de saté-makers waait de tent in. Niets aan de hand. Mijn stem begint het te begeven, ondanks het feit dat die redelijk gesmeerd wordt.

24.00 uur. Einde. Afscheid.

Om 02.00 uur verlaat ik het gebouw en de opruimploeg is al bezig.

Zondag 18 oktober

""The day after the night before.'' Geen muziek. Geen geluid.

Dekbed over het hoofd getrokken. Een paracetamolletje en kruidenthee. Ja, het was erg gezellig gisteravond.

Het eerste telefoontje komt om 12.00 uur. Mij wordt medegedeeld, dat ik het schilderij "Thomas' van Wil Korrelboom, waarop ik had geboden in de galerie, bemachtigd heb. Ben benieuw, hoe het met de andere kunstwerken gegaan is.

Ikzelf grijp de telefoon om 13.00 uur. Gezelschap voor de strandwandeling. Even de spinnewebben uit het hoofd laten blazen. Ik heb iets met de zee. Elke keer als ik daar bij laag water loop, lijk ik bevrijd te worden van alles wat me dwars zit. Regelmatig herlees ik Iris Murdoch's The Sea. The Sea. In dat boek geeft de hoofdpersoon Charles Arrowby zijn drukke bestaan op voor een huis pal aan zee, in the middle of nowhere. Dat zijn omgeving hem daar niet met rust laat, maakt het boek alleen maar interessanter. Murdoch kreeg voor dit boek de Booker Prize in de jaren zeventig. Heb wel gehoord dat deze week deze prijs is toegekend aan twee schrijvers, maar heb nog niet de gelegenheid gehad er iets meer over te weten te komen.

Heerlijk buiten. Mijn lichaam herstelt zich snel en de honger komt terug. Een goed teken.

Om 20.00 uur meld ik mij samen met collega Marianne, oud-leerling Ed en 7 leerlingen bij de studio's van Lokatel.

Het grote feest van afgelopen week wordt uitgebreid onder de loep genomen. Ook andere schoolse en buitenschoolse zaken komen aan bod. Een sympathiek programma. Aan het eind een laatste ronde langs iedereen. Ik hoor mijzelf zeggen dat ik na 22 jaar onderwijs nog wel even door wil gaan. Allerlaatste vraag: ""Ambities om rector te worden?'' Van die "ladder' ben ik enkele jaren geleden doelbewust afgestapt. Ik voel me happy in de klas en bij alles, wat ik daarbuiten doe.

Terug naar huis. Mijn Korrelboom kan niet mee, want het regent. Zelfs over het weer zit ik niet meer in. Morgen nog even kijken hoe het opruimen gaat en dan wordt ook het AC-75 boek gesloten. Toch wel een prettig vooruitzicht. Evalueren komt later. Even lekker tevreden zijn dat dankzij de inspanningen van velen alles goed verlopen is. Ook dagboek wordt gesloten.

Morgenmiddag laag water!

    • Toon Verhoeven