Paradijselijk Spanje van Gonzalez nu in stripvorm

MADRID, 23 OKT. Spanje is in het afgelopen decennium een paradijs geworden, waar de zon altijd schijnt en alle mensen gelukkig zijn. Dat is de boodschap waarmee honderdvijftigduizend kaderleden van de socialistische arbeiderspartij volgende week door premier Gonzalez de straat op worden gestuurd bij het begin van een grootscheepse propagandacampagne voor zijn regering. Hoeksteen van de campagne is een zestien pagina's tellend stripverhaal waarin volgens de partijleiding “het leven van een alledaagse familie in de laatste tien jaar” realistisch in beeld wordt gebracht en dat huis-aan-huis in heel Spanje zal worden bezorgd.

De Spaanse familie Doorsnee bestaat uit man, vrouw, opa, oma en drie kinderen. Aan het begin van hun geschiedenis zien we de volwassen familieleden voor het stemlokaal. Het is 28 oktober 1982. “Laten we de democratie veiligstellen”, zegt opa. “Ja”, antwoordt zijn zoon. “Laten we op de socialisten stemmen.”

Zo gezegd, zo gedaan. Op een volgend plaatje zitten beide mannen op de sofa voor de televisie. Op het scherm is Felipe Gonzalez te zien, die blijkens een onderschrift op 3 december 1982 zijn eerste kabinet presenteerde. “De dingen beginnen al te veranderen”, stelt de zoon vast. “Het werd ook tijd!”, meent opa. “Wat een vreugde!” Beide mannen stralen. Dat blijven ze doen, net als alle andere figuren die in het beeldverhaal optreden. Tien jaar en zestien pagina's lang.

Het jongste kind kijkt verheugd omdat hij naar een mooie nieuwe school mag en ongehinderd buiten kan spelen. “Mama laat ons zomaar op straat”, zegt hij tegen een vriendje. Vriendje: “Logisch! Het is tegenwoordig veel veiliger.” Juist passeert er een politieauto.

De oudste lacht omdat hij zijn dienstplicht thuis mag vervullen en intussen een opleiding tot computerdeskundige krijgt. “Weet je nog dat jij 22 maanden op de Canarische eilanden zat?”, zegt moeder tegen vader.

Tijdens een uitstapje met het hele gezin stelt vader vast dat er “helemaal geen vuilnis meer in het landschap ligt” en aan het strand filosoferen de gelukkige burgers over alle mogelijkheden die je tegenwoordig hebt om de vakantie door te brengen: in een hotel, een appartement of met de caravan. Alle scènes illustreren de heilzame gevolgen van wetsontwerpen en maatregelen die Gonzalez en de zijnen hebben genomen of brengen in beeld wat Spanje in de afgelopen tien jaar aan prestige heeft gewonnen. Het slottafreel toont een extatische menigte bij de sluiting van de Expo, in oktober 1992, die luidkeels roept: “De beste van de hele wereld!”

De Spaanse pers heeft vanochtend in verschillende graden van verbijstering gereageerd op het eendimensionale karakter van de socialistische propaganda. Oppositionele dagbladen gaan gretig in op de kans er cijfers naast te zetten omtrent de toegenomen criminaliteit, het aantal abortussen en de hoge werkloosheid. Andere critici vergelijken de campagne met generaal Franco's publicitaire inspanningen bij het vijfde lustrum van diens bewind ("Vijfentwintig jaar van vrede'). De partijleiding blijft echter stoïsch onder deze kritiek. Zij realiseert zich dat de socialisten volgens de opiniepeilingen ernstig dreigen te verliezen bij de verkiezingen van 1993 en heeft daarom drie maanden en miljoenen guldens uitgetrokken voor de herziening van het imago. Gonzalez zelf geeft daarvoor zondag zelf het startschot tijdens een massabijeenkomst in Madrid die niet alleen zijn historische overwinning van 1982 moet herdenken, maar ook het begin moet vormen voor nog eens tien jaar van paradijselijk geluk.

    • H.M. van den Brink