McFerrin gebruikt zijn lichaam als eenmansorkest

Bobby McFerrin. Ned.3. 20.54-21.48 uur.

Kinderen lachen zich er een kriek om, vooral wanneer hun opa het doet. Rare geluiden maken. De wangen opblazen en er dan een klap op geven. Een toon aanzetten en dan de vingers over de onderlip laten rollen. Klakken met de tong. Guh-guh geluiden uit de huig toveren. De lippen strak op elkaar persen en dan "scheetjes' laten of "trompet spelen'.

Wie zich in dit opzicht weer kind wil voelen kan vanavond zijn hart ophalen bij het concert van Bobby McFerrin. Deze Amerikaanse "voice entertainer' maakt niet zo maar geluidjes maar gebruikt zijn lichaam als eenmansorkest. Hij trommelt op zijn borst, speelt trompet met zijn rechtermondhoek en suggereert met zijn adem een contrabas. Soms klinkt hij als een jazz-trio, dan weer lijk je een doo-wop groep aan het werk te horen. Stembanden heeft McFerrin ook, en wel zeer flexibele, wat goed uitkomt als hij opera-duet met zichzelf gaat zingen. McFerrin (1950) heeft het van niemand vreemd. Zijn vader zong de soundtrack voor Sydney Poitier in de film "Porgy and Bess', zijn moeder beoordeelt stemmen voor de Metropolitan Opera in New York. Dat je met zo'n talent ver kunt komen, bewijzen McFerrins successen. In 1988 scoorde hij een wereldhit met "Don't worry, be happy' en kreeg hij voor de derde keer een Grammy Award. Dit jaar verscheen er een plaat waarop hij te horen is met de klassieke cellist Yo Yo Ma en wist hij op het North Sea Festival in Den Haag een tent met zesduizend bezoekers in korte tijd eendrachtig aan het zingen te krijgen. Dit laatste geheel in zijn eentje, net als in The Aquarius in Hollywood waar het optreden van vanavond werd vastgelegd. McFerrin moest zijn publiek toen (1986) nog grotendeels veroveren maar dat hij ook daar aanleg voor heeft, is goed te zien.

    • Frans van Leeuwen