Lieve N.,

Ik val maar meteen met de deur in huis: we moeten ons ouderlijk huis leegruimen. Ik ontving een brief van de makelaar. Hij schrijft (zie bijgesloten kopie) dat hij een koper heeft gevonden, die er vaart achter wil zetten. Haast is geboden, lief zusje. 't Liefst zou ik het deze maand nog willen doen, omdat ik in november een tentoonstelling moet maken. Zou jij komende week al kunnen? Het meest tijdrovende werk is al verricht. Ik heb m'n weekend opgeofferd om een complete inventaris op te maken.

Vreselijke klus, ik dacht dat ik gek werd. Vanuit elke la en doos sloegen raadsel en ontroering beurtelings toe. Onderin een keukenla vond ik bijvoorbeeld het bestekje terug, waarmee ik 45 jaar geleden door Europa liftte. Een onschuldig ogend brilledoosje gaf een briefje prijs van Krishnamurti aan vader: "Little black man, thank you for filming the seance.' Wat nu, vader een kleine zwarte man? Ik begreep het pas, toen ik onder een kleerkast een foto vond, waarop vader is gehuld in een zwarte cape. Tranen.

Ik was al drie jaar niet meer in ons huis geweest, kwam er ook nog bij. Alles, letterlijk alles, staat en ligt nog op dezelfde plaats als toen. De pruimenwek in de kelder. De krant van de dag van mama's overlijden op de televisie.

Terzake. Gingen je zonen niet op kamers wonen? Informeer bij de heren of ze meubels nodig hebben. Mocht dat niet het geval zijn, dan huur ik een container. Wat moeten we met al die rotan ligstoelen, daar hebben we geen ruimte voor.

P.S. Jij hebt trouwens nergens ruimte voor op je zeilbootje. Zal ik de bibliotheek maar nemen?