Haagse soap

EN NOG IS DE paspoortklucht die uiteindelijk eindigde in de paspoortaffaire niet ten einde. Nu is het de produktie van de identiteitskaart die weer tot grote commotie leidt. De vervaardiging van een Nederlands reisdocument krijgt hiermee langzaam maar zeker de status van een soap-serie, met steeds wisselende hoofdrolspelers. Want na het ministerie van buitenlandse zaken - dat na de papoortmislukking van het project werd afgehaald - zit nu het ministerie van binnenlandse zaken, beter gezegd de bewindslieden van dat departement, met de problemen. Alsof het niet een kwestie met een beladen historie betreft stevenen zij alweer af op de volgende mislukking.

Zoals de zaken er nu voorstaan kan de Nederlandse burger over enige tijd kiezen uit twee identiteitskaarten, waarmee hij of zij zich tevens door de Europese Gemeenschap kan begeven. Een kaart van de gemeenten die onder auspiciën van de Vereniging van Nederlandse Gemeenten is vervaardigd en een nationaal indentiteitsbewijs cq. Europese reiskaart, die wordt gefabriceerd onder verantwoording van het ministerie van binnenlandse zaken. Voor de wereldburger, degene die zich buiten de Europese grenzen begeeft, is er dan straks nog het nieuwe paspoort, eveneens een verantwoordelijkheid van het ministerie van binnenlandse zaken. De twee identiteitskaarten voor Europees gebruik zijn voor exact dezelfde doeleinden geschikt. Met alleen dit verschil dat de VNG-kaart reeds op 1 januari aanstaande beschikbaar zal zijn (de kaart van Binnenlandse Zaken op zijn vroegst halverwege 1994) en dat de VNG-kaart aanzienlijk goedkoper zal zijn.

VOLKOMEN TERECHT stelde staatssecretaris De Graaff-Nauta van binnenlandse zaken in mei van dit jaar in een brief aan de Tweede Kamer dat het kabinet “het naast elkaar bestaan van zowel een Europese reiskaart die tevens dient als nationaal identiteitsbewijs en een gemeentelijke identiteitskaart nodeloos verwarrend en derhalve ongewenst acht”. Maar begin oktober besloot zij toch over te gaan tot de produktie van een eigen kaart. De VNG-kaart promoveren tot dé Nederlandse Europese reis- en identiteitskaart kan tot zodanige schadeclaims leiden dat invoering van twee kaarten de voorkeur heeft.

Daarmee is iedereen dan weer terug bij de paspoortaffaire waarbij het handelen van de verantwoordelijke overheidsorganen op een gegeven moment ook volledig werd gedomineerd door de mogelijke schadeclaims. Ondanks een parlementaire enquête is er blijkbaar niets geleerd en hebben de betrokken bewindslieden het weer zover laten komen dat niet het gezonde verstand bepalend is maar de waarschuwing van de landsadvocaat. Wegens het onderwerp is het lachwekkend, maar uit hoofde van behoorlijk bestuur is het beschamend.