Groot Nederland

En dan zit je weer met Nederland. Ik vind namelijk dat we moreel verplicht zijn het hier naar onze zin te hebben. Als wij het al niet naar onze zin hebben, wie of waar ter wereld dan wel?

Maar je krijgt het nergens cadeau en daarom zitten wij met dat benauwde, die beknotting, dat elkaar voortdurend tegen het lijf en voor de voeten lopen. Daar moet je je overheen zetten.

Wat weleens helpt: het idee Nederland als een park te beschouwen. Toegegeven, er rijden nogal wat auto's, er wordt nogal wat gebouwd in dit park, maar dat verdringen we, dat is bij het park-idee inbegrepen.

Het wezen van een park ligt in de suggestie - een suggestie van savanne, bos, heuvels, rivieren en zee, een suggestie van ruimte, avontuur en wilde dieren.

Een park is een droom. Je zoekt er je favoriete plekje, de weidsheid van het geschoren gazon, de beslotenheid van een hoekje aan de vijver, en fantaseert je een bestaan, je fantaseert het dwalen, de eenzaamheid, de onvervangbare mens in jezelf.

Een park is een deur, je moet zelf weten of je er gebruik van maakt.

Dat kán in Nederland. En voor de rest geen flauwekul. Een park is aangelegd, eerder stad dan paradijs, eerder een onderneming dan natuur.

Voor een park is Nederland trouwens best groot.