Rotterdamse Dansgroep presenteert drie nieuwe balletten; Speels stijlmengsel van Tere O'Connor

Gezelschap: De Rotterdamse Dansgroep. Legacy of Light, choreografie: Rick Kam, muziek: Harald Weiss. Zarten; choreografie en toneelbeeld: Anouk van Dijk, muziek: Pehlivanian, Gasparyan, Einstürzende Neubauten e.a.. Psycho-Sweet Civilization; choreografie: Tere O'Connor, muziek: Collage. Gezien: 17/10 Stadsschouwburg Rotterdam. Tournee door het land.

Artistiek leidster Käthy Gosschalk zegt in haar voorwoord voor het nieuwe programma van de Rotterdamse Dansgroep niet te verwachten dat er binnenkort een choreograaf opstaat die weer een nieuwe bewegingstaal heeft ontdekt. Op dit moment, merkt zij verder op, lijken jonge mensen alles wat er in hun benen en genen is aan beweging, stijlen en danstraditie samen te smelten en te herformuleren.

Het lijkt mij een juiste constatering, zeker in het licht van het gebodene. Rick Kam en Anouk van Dijk, beiden als danser aan het gezelschap verbonden, kregen na positief ontvangen eerdere werken terecht opnieuw een kans een choreografie voor de groep te realiseren. Beiden bedienen zich van een bewegingstaal die de ontwikkelingen die zich in de laatste twintig jaar in de dans hebben gemanifesteerd, in zich draagt. Krachtige, door het hele lichaam vloeiende impulsen, vrije armvoering en een mengeling van ontspannenheid en scherpte, zijn daarvan de meest opvallende kenmerken. Evenals de asymmetrie in ruimtelijke en groepsformaties en een hoge abstractiegraad. De persoonlijke visies en werkwijze bepalen dan de structuur en zeggingskracht van de choreografie.

In Legacy of Light is een duidelijke ontwikkeling van Rick Kams scheppende potentie merkbaar. Het is een werk dat de aandacht vasthoudt door de constante harmonische bewegingsstroom, de afwisseling in ruimtelijke verdeling en het gebruik van de zes dansers. Wat ik erin miste was een pregnante gevarieerde schakering in dynamiek die wel in de gekozen muziek van Harald Weiss zit.

Anouk van Dijks Zarten heeft andere pretenties dan louter beweging. Er wordt een dramatiek gesuggereerd die onduidelijk in de uitwerking blijft, zoals ook duister blijft wat de bedoeling is van het aan- en uittrekken van de stevige stappers en de functie van de bundel klankstangen die soms aan een zwaaiend touw wordt opgehangen maar zich vaak in de koesterende handen van een van de dansers bevindt. Die handelingen worden tot rituelen waar je als toeschouwer buiten blijft staan. Er zitten interessante fragmenten en fraaie beelden in Zarten maar ik heb de indruk dat de choreografe verdwaald is in haar wat krampachtig zoeken naar eigenheid.

Het meest imponerende werk van het programma is het inventieve, speelse en vitale Psycho-Sweet Civilization van de Amerikaan Tere O'Connor. Hij gebruikt alle denkbare dansvormen en mengt die op de meest bizarre wijze met elkaar. Zo kan een beweging in aanzet klassiek zijn, in een fractie van een seconde invloeden van Oosterse en Afrikaanse dans laten zien en eindigen in een folkloristisch getint pasje. De relativerende humor en de vanzelfsprekendheid waarmee dansstijlen in elkaar overlopen, is verrassend en buitengewoon verfrissend. De dansers waren in alle drie de nieuwe werken goed op dreef en er is een grotere homogeniteit in de groep merkbaar. Nieuwkomer Derek Porter viel in Tere O'Connor's werk extra op door een pittige exactheid en de gave en rake typering die de andere dansers nog net niet in die mate bezitten.

    • Ine Rietstap