Autootje

Hij had een beter lot verdiend. In 1989 zagen we hem nog dagelijks op het beeldscherm als trouwe metgezel van de naar vrijheid snakkende DDR-burger die het niet langer pikte.

Pruttelend passeerden ze in de felle schijnwerpers de Hongaars-Oostenrijkse grens en later die tussen Oostenrijk en Tsjechoslowakije. Zijn uitgelaten eigenaar maakte triomfantelijk het beroemde V-teken naar de internationale pers. En hoe onvergetelijk was zijn intocht niet in West-Berlijn toen de muur viel voordat de officiële regeringsleiders van Oost en West het goed en wel in de gaten hadden? Bloemen en repen chocolade werden door zijn geopende ramen naar binnen geworpen. Wat voor moeite had zijn baas er in de oude tijden, toen de gestaalde kaders het roer nog stevig in handen hadden, niet voor moeten doen om hem in zijn bezit te krijgen. Een wachttijd van tien jaar was heel gewoon en dan moest er nog het immense bedrag van rond de 20.000 Oost-mark voor worden neergeteld. Daarnaast was hij in de rest van het Oostblok een bijzonder geliefd exportartikel van de boeren- en arbeidersrepubliek. Zelfs na de Wende, toen de neergang in eigen land al onafwendbaar was, werd de gehele produktie nog gewoon aan de Polen verkocht.

Maar daar staat hij. Eenzaam in de berm. De ruiten kapot en de wielen er onder vandaan gesloopt. Zijn carrosserie vol scheuren en gaten, want deuken en butsen kon zijn kunststof huid niet oplopen. Zijn baas heeft hem afgedankt en rijdt nu in een automerk uit het Westen. Geen nieuw model, daar heeft hij nog lang het geld niet voor. Tussen deze snel in aantal toenemende nieuwe statussymbolen houden nog enkele van zijn soortgenoten manmoedig stand. Samen met de veel luxere Wartburg stoten zij steeds opvallender stinkend hun blauwe uitlaatgassen uit. Ook op dat gebied hebben zij echter al een veer moeten laten. De traditionele Benzin mit Öl draagt steeds vaker op de pomp de voor westerse auto's zo noodzakelijke groene sticker Bleifrei. Niet dat ze daar veel milieuvriendelijker door worden. Aan de westkant van het oude ijzeren gordijn worden ze dan ook niet echt geaccepteerd, hooguit gedoogd. Onze Trabant.

Datzelfde geldt overigens in steeds scherpere bewoordingen ook voor zijn vroegere baas.