Koeterwaals

“Nederlanders blinken misschien uit in tactloosheid - in Vlaanderen kweken we maar al te graag een smartelijk minderwaardigheidscomplex”, schreef Geert van Istendael in De Morgen van 9 augustus. Als om het eerste deel van deze bewering te bevestigen, vroeg Martin van Amerongen zich in NRC Handelsblad van 2 oktober af of "Vlamingen kunnen schrijven'. De titel was meteen raak, en als rabiaat Vlaminghater besloot hij zijn studie met de vaststelling dat “het een vreemd heerschap blijft, Buurman Belg”.

De citaten waaruit moet blijken dat Vlamingen hun taal niet zouden kennen, zijn meestal terecht gekozen voorbeelden van slecht taalgebruik, maar bewijst dit dat de kopij van Nederlandse schrijvers nooit herlezen dient te worden? Het woord "garagist' mag dan niet in het woordenboek staan, het is in België nu eenmaal ingeburgerd door opname uit het Frans. Wat is daar op tegen? Geen Belg die er moeite mee heeft. Nederlanders nemen ook gretig woorden over uit het Frans. Maar anders dan in Vlaanderen bestaat daar bij hen geen aanwijsbare noodzaak toe. Doen ze het dan uit misplaatste pocherigheid? Of is het een krampachtige poging de eigen polderse snert op te waarderen met Franse rozijnen?

J.L. Heldring schreef in een van zijn taalrubrieken "Holland spreekt een woordje mee' dat dat “Nederlanders denken dat ze qua talenkennis alle andere Europese partners de loef afsteken, in die mate zelfs dat Nederlandse onderhandelaars in de Europese Gemeenschap hun eigen taal niet spreken, maar Engels of Frans, en zo eigenwijs zijn dat ze denken geen gebruik te hoeven maken van de diensten van de aanwezige tolken”. Hij haalt daarbij als voorbeeld een snoer "parels uit de polder' aan. Ter opfrissing een kleine selectie: "Let me bring more clearing in the matter', "We have worked hardly', "Je parle français, mais je ne suis pas un expert de la langue juristique', "Nous avons trouvé une solution, mais c'est pas pour écrire à la maison', en "Je comprends rien plus' om af te sluiten (of, zoals tweetalige Vlamingen soms zeggen, et j'en passe, en dit kunt u bij een volgende gelegenheid gerust overnemen, vrienden Nederlanders, het is niet fout.).

Ten slotte, kunnen Nederlanders wel schrijven? Men zou het zich gaan afvragen na lectuur van een polemische boekbespreking door Jeroen Brouwers in de jammer genoeg op agegapen liggende Vlaamse krant De Morgen. Duchtig veegde hij daar in de Café des Arts-bijlage 25 september 1992, de biografe van Angèle Manteau de mantel uit. Hier volgt de gewraakte zin: “Waar, verderop in het boek, de feiten aantoonbaar geweld worden aangedaan ...”. Tja, om het met Van Amerongen te zeggen.