De neushoorn had voor zijn verjaardag een taart ...

De neushoorn had voor zijn verjaardag een taart gebakken die zó hard was dat niemand er een hap uit kon nemen. Somber zaten zijn gasten rond de taart. "Ik had hem inderdaad iets anders moeten bakken', zei de neushoorn met neergeslagen ogen.

Hij had verder niets in huis. "Ik heb nooit iets in huis', zei hij zacht.

De specht probeerde in de taart te hakken, maar kneusde zijn snavel. De arend nam de taart mee de lucht in en liet hem van grote hoogte vallen. Daarna stormde de bizon op de taart af, botste er met zijn volle gewicht tegenaan en viel achterover in het gras. Versuft bleef hij liggen.

De snoek nam de taart mee naar de bodem van de rivier. "Misschien lost hij wel op', zei hij.

Maar het was vergeefse moeite. De taart bleef hard en onaantastbaar. En teleurgesteld en hongerig gingen de dieren die avond naar huis.

De taart bleef midden in het bos staan. Als er iemand langs kwam leunde hij er wel eens tegen en herinnerde zich de verjaardag van de neushoorn. Of hij viel boven op de taart in slaap.

Je kon nog altijd ruiken dat het in feite een heerlijke taart was.

Toen de mier en de eekhoorn op en dag langs de taart liepen zei de mier: "Het is een monument geworden, eekhoorn.' "Een monument waarvoor?', vroeg de eekhoorn.

Maar de mier luisterde niet naar hem en keek met ontzag tegen de taart op. En eerbiedig likte hij zijn lippen af.

    • Toon Tellegen