"Tobias', dondert de lerares, "weet je wel dat je hiervoor geschorst kunt worden?'

De schoolfotograaf is op school! Duwend en krijsend gaat 1L op weg naar het scheikundelokaal, want daar zit hij.

""Ik sta er altijd stom op'', bromt een beeldschoon meisje.

""Ik ook'', zucht een ander dat al net zo oogverblindend is.

De jongens vinden het ook een gebeurtenis van belang, dat kun je horen aan de conversatie: ""Ik ga zelfmoord plegen.''

""Ik steek een stiletto in je keel.''

Het zijn geen dreigementen, het zijn de goedmoedige opmerkingen over en weer waaruit blijkt dat ze het naar hun zin hebben. De lerares Nederlands begeleidt de onderneming. Zij is erg bedreven in de omgang met de klas, ze weet precies wanneer ze boos moet worden en hoe.

In de eerste week heb ik haar zien ingrijpen toen iemand om een achternaam lachte: ""Er wordt hier nóóit gelachen om iemands achternaam'', zei ze streng. Het was warempel even stil.

""Onvriendelijk commentaar op klasgenoten moet je meteen de kop indrukken'', vertelde ze achteraf. Ik weet het. Laatst hoorde ik twee meisjes roddelen: ""Mijn zus zit bij Pamela in de klas, nou die is erg!'' ""Precies'', zegt de lerares Nederlands, ""als je zulke dingen toestaat, krijg je een afschuwelijke sfeer in een klas.''

In 1L is de sfeer uitstekend. Juichend trekken ze het lokaal binnen waar de schoolfotograaf op hen wacht en klimmen meteen op de grote ronde tafel die in het midden staat. ""Hee, hee!'', vermaant de lerares Nederlands, ""zijn jullie helemaal gek?'' De meeste kinderen komen gehoorzaam naar beneden en gaan ruzie maken wie het eerst op de foto mag, alleen Tobias is niet tot bedaren te brengen. Hij stevent op het scherm af waar de fotograaf in de weer is met zijn apparatuur - gááf! - hij pakt een stoel op en zwaait die in het rond en dan ziet hij ineens boven de deur een ketting hangen met een handvat eraan. Voor de lerares zelfs zijn naam maar heeft kunnen roepen, heeft hij er al een ferme ruk aan gegeven. Een plens water stort naar beneden. Het is de brand-douche, die in ieder scheikundelokaal paraat staat om ernstig mislukte proeven te blussen. ""Tobias!'' dondert de lerares, ""weet jij wel dat je hiervoor geschorst kunt worden?'' Tobias glimlacht haar hartverwarmend toe. Hij kent het woord geschorst niet.

Tobias is onbesuisd. Hij kan heel snel denken en roept vaak rare dingen door de klas. Laatst werden bij biologie dia's van peulen vertoond. Door de grootte van de foto kregen die dingen iets obsceens.

""Een lul met schurft!'' schaterde Tobias bij het zien van een pas ontkiemde capucijner.

Als de fotograaf eindelijk begint met fotograferen, valt er een stilte. Dit is kennelijk een plechtig moment. Een voor een verdwijnen de leerlingen achter het scherm en komen met een ernstig gezicht weer tevoorschijn. Ik had gedacht dat het een hilarische bende zou worden, maar niks ervan. Gek doen hoort alleen vooraf. Als ik door de ruit van het scheikundelokaal kijk, zie ik dat de volgende groep al op de gang staat te wachten.

Ze trekken malle gezichten en duwen elkaar omver. Een jongen werpt kushandjes. Ze zijn een paar maten groter dan de kinderen uit 1L. Dit is de derde klas. 1L lijkt ineens lieftallig en onschuldig. Kleine capucijnertjes.

    • Yvonne Kroonenberg